معنی و مفهوم کی، یکی از مشکلترین مفاهیم در رابطه با فلسفه و تمرین کاراته است. بسیاری از کاراتهکاها مایلند که بدانند کی واقعاً چیست. کلمه کی از لغت چینی چی نشأت گرفته، در فلسفه چینی، چی عبارت است از آنچه که موجودات جاندار را از بیجان جدا میسازد.
ولی با پیشرفت فلسفه چینی، مفهوم چی معنا و کاربردهای وسیعتری به خود گرفت. از برخی نظرات، چی اساسیترین و اصلیترین چیزی است که همه چیز از آن درست شده است. تفاوت بین موجودات در این نیست که دارای چی باشند یا نه، بلکه تفاوت آنها در اصولی است که تعیین میکند که چی در هر موجود یا شئای چگونه سازماندهی شده و چگونه عمل میکند.
کاراتهکای حال حاضر در مورد جنبههای تاریخی مفهوم کی زیاد حساس نیست. سؤال این است که آیا کلمه کی بیانگر چیزی واقعی است یا نه، و اگر هست، آن چیز چیست. تلاشهای زیادی شده است که نشان میدهد که کی بعنوان یک پدیده موجود عبارت است از انرژی یا چیزی که در داخل بدن جریان دارد (به خصوص در مسیر کانالهایی در بدن به نام مِریدیـِـن). تاکنون، شواهد زیادی در این رابطه وجود نداشته ولی این به آن معنا نیست که کی وجود ندارد، مساله این است که هنوز شواهد لازم برای ثابت کردن آن به دست نیامده است.
همه کاراتهکاها باور ندارند که کی، انرژی یا چیزی شبیه به آن است. برای بعضی از آنها کی عبارت است از یک مفهوم مصلحتی (مثل یک پتو) که پوشاننده یا در برگیرنده، قصد، حرکت آنی، توجه و نیّت است. اگر کسی این تصویر را که کی، چیزی است که میتواند انتشار یابد را اجتناب کند، در این صورت برای توضیح کی، باید جهت فیزیکی و روانی مثبتی اتخاذ شود. این مسأله میتواند سازگاری و کارآیی حرکات شخص را به حداکثر رساند و در نتیجه تکنیکهای قویتر و احساس مثبتی در شخص به وجود میآید.
علیرغم انتخاب هر شخص در رابطه با موجودیّت کی و اینکه به آن به عنوان چیزی واقعی یا غیر واقعی نگاه کند، شکی نیست که در کاراته مساله فقط دست کاری کردن بدن حریف نیست. مسائل بسیاری دیگر در کاراته اهمیّت دارند از جمله زمانبندی، تعادل، سرعت، قدرت حمله و به خصوص موقعیّت روانی حریف مقابل.
بعلاوه اینکه کاراته سیستمی برای داشتن کنترل فیزیکی روی دیگران نیست، بلکه ابزاری است برای پیشرفت خود شخص. در نتیجه شکی وجود ندارد که ترویج حالات فیزیکی و روانی مثبت، بخش بسیار مهم کاراته است. باز هم تکرار میکنیم، ممکن است بعضی افراد این ترویج در جهت مثبت را کی قلمداد نکنند.
تمرکز و یا کیمه در کاراته عبارت است از تمرکز تمام انرژی بدن در لحظهای که یک تکنیک به خصوص، با هدف تماس پیدا میکند. این تمرکز انرژی در اثر ایجاد فشار و آزاد سازی در عضلات خاص، در زمان صحیح و همچنین خروج هوا از ریهها در حالیکه تکنیک تمام و کامل میشود، به وجود میآید.
در صورتی که فشار ناشی از کامل کردن یک تکنیک بیشتر از زمان تعیین شده طولانی شود، کیمه آزاد نمیشود چرا که کیمه با سرعت تکنیک ارتباط دارد. حرکات کاراته ، قدرت را به سرعت تبدیل میکنند، بنابراین هنگامی که ضربه مشت زده میشود، این حرکت به تدریج سرعت یافته و در لحظه تماس با هدف، حداکثر سرعت را به خود میگیرد. اگر در این لحظه تمام عضلات تحت فشار بوده و تمرکز داشته باشند، تمام نیروی بدن از سرعت به قدرت تبدیل شده و کیمه به دست میآید.
هر کسی میتواند با استفاده از وزن بدن ضربه مشت یا لگد بزند. این نوع قدرت، نوعی است که همه افراد دارند و در موقعیّتهای روزمره بکار میرود و بسته به فیزیک بدن هر شخص متفاوت است. ولی نیرویی که در تمام تکنیکهای کاراته به کار میرود از ایجاد فشار در عضلات و آزاد سازی آن به وجود میآید و لذا بر وزن و سایز بدن متکی نیست. هر کس، کوچک یا بزرگ اندام، امکان ایجاد نیرو و قدرت زیادی را دارد اگر یاد بگیرد که از بدن خود به طرز صحیح استفاده کند.
در صورت استفاده صحیح از بدن، شخص میتواند به نقطهای برسد که در آن بدن میتواند به حداکثر بازدهی برای اجرای هر تکنیکی برسد. این نباید با آنچه که شخص فکر میکند که بازدهی حداکثر است، اشتباه گرفته شود. انعطافپذیری جهت بدست آوردن حداکثر کشش و انقباض در تمام گروههای عضلانی که در حرکات گوناگون مورد استفاده قرار میگیرند، از اهمیّت زیادی برخوردار است، هرچقدر مسافتی که یک عضله هنگام انقباض و انبساط طی میکند بیشتر باشد، سرعت بیشتر شده و در نتیجه قدرت در تکنیک افزایش مییابد.
بوجود آوردن هماهنگی بسیار حیاتی است به این معنی که انرژیای در یک نقطه بوجود آمده است و قرار است به نقطه دیگری انتقال یافته با انرژیای که در نقطه دوّم تولید شده ترکیب شود، باید به وسیله کاراتهکا عملی گردد.
در صورت استفاده صحیح از بدن، شخص میتواند به نقطهای برسد که در آن بدن میتواند به حداکثر بازدهی برای اجرای هر تکنیکی برسد. این نباید با آنچه که شخص فکر میکند که بازدهی حداکثر است، اشتباه گرفته شود. انعطافپذیری جهت بدست آوردن حداکثر کشش و انقباض در تمام گروههای عضلانی که در حرکات گوناگون مورد استفاده قرار میگیرند، از اهمیّت زیادی برخوردار است، هرچقدر مسافتی که یک عضله هنگام انقباض و انبساط طی میکند بیشتر باشد، سرعت بیشتر شده و در نتیجه قدرت در تکنیک افزایش مییابد. بوجود آوردن هماهنگی بسیار حیاتی است به این معنی که انرژیای در یک نقطه بوجود آمده است و قرار است به نقطه دیگری انتقال یافته با انرژیای که در نقطه دوّم تولید شده ترکیب شود، باید به وسیله کاراتهکا عملی گردد.
بنابراین تمام اجزا و شرایط یک تکنیک صحیح کاراته مانند قدرت، سرعت، بازدم، مرکز ثقل، تعادل و ... را در یک نقطه متمرکز کردن را کیمه مینامند.
■آرام و بدون تمرکز - هنگام گرم کردن بدن انجام میشود.
■سریع و بدون تمرکز - برای ثبت لحظات کاتا در ذهن انجام میشود.
■سریع، قدرتمند و با کیمه، ولی حرکات بصورت تک تک اجرا میشوند - این شکل تمرین برای کلاسهای گروهی مناسب است.
■با سرعت و نظم اصلی کاتا همراه با کیمه - در هنگام اجرا تصور یک مبارزه واقعی را داشته باشید.
■آرام همراه با انقباض عضلات - به عنوان تمرین برای قوی کردن ماهیچهها انجام میشود (بهتر است در این تمرین از کاتاهای سیستم ناهاته استفاده شود).
■با تنفس عمیق و آرام - تاندِن را در وجود خود لمس کرده و سعی نمایید آرامش را احساس کنید (همانند کاتاهای تایچی).
■حرکات متقارن، کاتا را به صورت قرینه اجرا نمایید - یعنی اگر کاتا را از سمت چپ شروع میکردید این بار از سمت راست شروع کنید.
■اجرای برعکس (مثلاً اجرا از آخر به اول) - این نوع تمرین در مراحل پیشرفته انجامپذیر است.
■انتخاب بخشهایی از کاتا و تکرار مداوم آنها.
■اجرای کاتا بدون تکنیک - فقط به داچیهای مختلف کاتا و در جهات خود (امبوسن) بروید و تکنیکی اجرا ننمایید.
■اجرا کل کاتا بدون حرکت - تکنیکهای کاتا را در حالت هاچیجی داچی اجرا نمایید.
■اجرا با چشمان بسته.
علیرغم تمرینات مختلفی که در بالا به آنها اشاره شد، تمرینات اصلی میبایست به روی اجرای واقعی کاتا متمرکز باشد - با قدرت و سرعت لازمه همراه با کیمه - که میبایست جزء تمرینات اصلی کاتا باشد.
■سعی نکنید که تمام حرکات را سریع انجام دهید، هر حرکت نیازمند سرعت و موقعیت خود میباشد.
■در همه حال به هارا توجه کرده و تمرکز داشته باشید.
■دهان خود را ببندید و از منقبض شدن ماهیچههای صورت جلوگیری کنید.
■بدن خود را بسته نگه ندارید.
■با توجه به رعایت کردن "زنجیرهی سینتیک" در حرکت (در هنگام اجرای تکنیک)، سعی نمایید کل بدن خود را یک قالب (یک جا) حرکت دهید.
■در مورد ارتباط بین کیهون، کاتا و کومیته آگاهی لازم را داشته باشید.
■بارها تمرین کنید و خستگی را به خود راه ندهید.
ماکیوارا تختهای است که برای تمرین ضربه زدن از آن استفاده میگردد که موجب محکم ساختن دستها و تقویت مچها میشود. ماکیوارا از یک تخته صاف و راست تشکیل شده که قسمت بالای آن، برای ضربه زدن میباشد. طول تقریبی تخته از دو تا دو و نیم متر میباشد و پهنای آن پانزده سانتیمتر است.
بطور سنتی سطح قسمتی که ضربه به آن نواخته میشود از یک دسته حصیر یا پوشال تشکیل میشد که آنرا با یک طناب بطور محکم در قسمت سر تخته میبستند. هم اکنون از لاستیک، اسفنج، برزنت یا چرم نیز بطور گستردهای برای آن قسمت نیز استفاده میگردد. هر چیزی که از آسیبدیدگی استخوان دست جلوگیری کند میتواند در ماکیوارا مورد استفاده قرار گیرد.(ماکیوارا در لغت به معنای هدف "سیبل" میباشد)
استفاده مداوم و پیوسته از ماکیوارا موجب پیشرفت در اجرای تکنیکهای قوی و مؤثر خواهد گشت و بهترین روش برای تجربه کردن تکنیکهای کاراته بر روی یک هدف واقعی است. تمرین بر روی ماکیوارا به ایجاد تمرکز، کنترل عضلانی، کنترل تنفس و سختی و محکمی پوست بندهای انگشت (سیکن) و دیگر نقاط ضربه زننده منجر خواهد شد. از آنجائیکه مهارت و استادی در اجرای تکنیکهای تمرکزی (تمرکز قدرت در لحظه اصابت) مشکل و دشوار میباشد، از این رو بسیاری از اساتید و کارشناسان کاراته بر این باورند، تکنیک کسانی که از ماکیوارا استفاده نمیکنند دارای قدرت کمتری است.
چالهای به عمق 50 تا 80 سانتیمتر حفر کنید و انتهای تخته را درون آن قرار دهید بطوریکه ارتفاع سر تخته تا بالای سینه شما باشد. کف حفره را با سنگ، آجر یا ماسه پر کنید. برای محکم کردن ماکیوارا، دو تخته در پایین بصورت صلیبی (مانند شکل) نصب کنید. در پایان، حفره را با سیمان پر کنید. سر تخته بدون اعمال فشار خیلی زیاد، بایستی 3 تا 10 سانتیمتر جابجا شود. استفاده از یک تخته خیلی انعطافپذیر بهتر از یک تخته انعطافناپذیر است. سطح ضربهخور را در نزدیک قسمت سر تخته جوری نصب کنید که مرکز سطح آن در ارتفاع، بالاتر از شبکه خورشیدی(سولار پلاکسوس) شما واقع گردد.
اساساً ماکیوارا برای تمرین تکنیکهای دست به کار میرود ولی گاهاً نیز برای تمرین تکنیکهای پا هم مورد استفاده قرار میگیرد. معمولاً برای تمرین تکنیکهای پا از یک ماکیوارای دیگر که محکمتر است استفاده میشود. توجه داشته باشید که داشتن فرم خوب، تعادل در اجرا، ایستادن مناسب و چرخش باسن حین اجرای تکنیک لازم و ضروری است.
شدت ضربه به قدری باشد که تخته تقریبا به میزان پنج سانتیمتر جابجا شود. در نقطه اصابت ضربه، نفس خود را بیرون دهید و هنگام عقب کشیدن دست نفس بکشید. این تمرین، آموزش خوبی در کنترل تنفس محسوب میگردد. در تکنیکهای دست، دقت کنید که بطور صحیح با بندهای انگشت مشت (سیکن) بطوری که مچ دست صاف باشد، ضربه بزنید. در مراحل اولیه تمرین ماکیوارا، دست در هنگام ضربه منحرف میشود و کمانه میکند که با تمرین مداوم این مشکل حل میشود.
مبتدیان بایستی این تمرین را با 20 تا 30 ضربه هر دست شروع کنند و به آرامی سطح کار خود را افزایش دهند. تمرین ماکیوارا ممکن است منجر به ایجاد جراحت در بعضی از اشخاص گردد. استفاده از ماکیوارا برای افراد جوان توصیه نمیشود چرا که استخوانهای آنها هنوز در مرحله رشد و تکامل است. استخوانهای یک فرد جوان سختی و استحکام کافی برای مقاومت و تحمل فشار وارده حاصل از این نوع تمرین را ندارد.
پوشیدن لباس مناسب در هنگام دویدن، اهمیت دارد. این نکات را در مورد پوشیدن لباس در دویدن رعایت کنید.
هنگامی که هوا سرد است، چند لایه لباس بپوشید.
داخلی ترین لباس باید طوری طراحی شده باشد که رطوبت خارج شده از پوست را جذب کند.
لایه میانی عرق را جذب کرده و گرمای بدن را حفظ کند و لایه بیرونی شما را از باد و باران حفظ نماید.
در هوای بسیار سرد، پوستتان را برهنه در مقابل هوا قرار ندهید.
می توانید از وازلین در این خصوص استفاده نمایید. از کفش مناسب و محکم دو استفاده کنید که به حد کافی جاذب ضربه باشد.
کفش های دویدن خود را هر ۹ تا ۱۲ ماه یکبار عوض کنید. در ماه های تابستان، زمانی از روز که در آن می دوید بر نوع پوشش تان موثر است. در صبح زود یا غروب که هوا خنک تر است بدوید.
ورزش کردن موجب سلامتی است، اما از طرفی تنفس هوای آلوده نیز مضر است .
این سئوال برای بسیاری از افراد مطرح می شود که شاید انجام ورزش در هوای شهرهای آلوده بیشتر مضر باشد تا مفید.
بدترین زمان آلودگی هنگامی است که آسمان ابری و خیابان ها مملو از ماشین است .
گازهای سمی خارج شده از اتومبیل ها ، عامل اصلی آلوده کننده هوای شهرهاست که با وجود ابر آلودگی بیشتر می شود .
با برخورد نور خورشید به زمین ، هوای موجود در سطح گرم شده به طرف بالا حرکت می کند و آلاینده ها را با خود می برد . این پدیده در روزهای ابری اتفاق نمی افتد و اصطلاحاً پدیده اینورژن رخ می دهد.
آلاینده هایی چون منواکسید کربن ، اُزُن ، دی اکسید کربن و دی اکسید سولفور ، ریه ها را تخریب می کنند .
زمانی که ورزش می کنید نفس های شما عمیق و سریع تر است و شما آلاینده های بیشتری را به ریه هایتان وارد می کنید ، ولی بدن شما این آلاینده ها را نگه نمی دارد .
مثلا دیده شد که دوچرخه سوارانی که هنگام شلوغی مرکز شهر واشنگتن رکاب می زدند میزان منو اکسید کربن بیشتری استنشاق می کردند ،
ولی سطح منواکسید کربن خونشان از رانندگان ماشین درهمان منطقه کمتر بود .
در صورت امکان ، در زمان شلوغی ترافیک صبح و ۲ ساعت پس از شلوغی بعد از ظهر و آلودگی زیاد هوا ورزش نکنید،
ولی اگر نمی توانید وقت دیگری را به این کار اختصاص دهید ، حتما ورزش کنید که از کرختی و تنبلی بهتر است .