ورزش در دوران بارداری مفید است یا خطرناک؟

ورزش در دوران بارداری مفید است یا خطرناک؟ بارداری به معنای خداحافظی با داشتن یک زندگی فعال و پرتحرک نیست. انجام ورزش های سبک به طور مرتب نه تنها باعث برخورداری از یک بارداری سالم می شود بلکه سلامت جنین را نیز افزایش می دهد.

بارداری به معنای خداحافظی با داشتن یک زندگی فعال و پرتحرک نیست. انجام ورزش های سبک به طور مرتب نه تنها باعث برخورداری از یک بارداری سالم می شود بلکه سلامت جنین را نیز افزایش می دهد. تحقیقات نشان داده اند زمانی که زنان باردار به طور مرتب ورزش می کنند جنین در حال رشد آنها، ضربان قلب آرام تر و در هنگام تولد نسبت به نوزادان دیگر وزن متناسب تری دارد. علاوه بر این ورزش می تواند باعث کاهش کمردرد، خستگی، استرس و بهبود کیفیت خواب شود. همچنین خطر دیابت بارداری را کاهش داده و بدن را برای زایمان آماده می کند. بدن خانم ها از ابتدا برای دوران بارداری برنامه ریزی شده است و در اکثر موارد این دوران با موفقیت سپری می شود. بارداری دوران حساسی است، حساس یعنی نیاز به مراقبت بیشتری دارد. ممکن است بدون مراقبت هم نتیجه خوبی بگیرید اما برای اینکه حس خوبی داشته باشید و با آرامش این دوران را بگذرانید لازم است تلاش کنید تا با برنامه بدن خود هماهنگ شوید. بدن مادر در دوران بارداری تحت تاثیر تغییرات فیزیولوژیک، رشد جنین و رحم و تغییرات آناتومیک قرار می گیرد. بنابراین برای جلوگیری از آسیب های احتمالی و ضعف در ساختمان عضلانی اسکلتی باید تمامی عضلات به خصوص عضلات کف لگن و جدار شکم را از طریق ورزش های ملایم مخصوص بارداری تقویت کرد. تغییرات دوران بارداری می توانند باعث کمردرد، پشت درد، درد مفاصل، اختلال در گردش خون، مشکلات گوارشی و تنفسی و شل شدن عضلات شکم و کف لگن شوند. حضور هورمون ها و شل شدن عضلات و مفاصل در فرآیند زایمان ضروری است، پس باید از طریق آمادگی بدنی با این تغییرات هماهنگ شوید. تحقیقات نشان داده اند ورزش های دوران بارداری علاوه بر فواید جسمانی ای که دارند باعث کاهش ترس و هیجان و همچنین افزایش اعتماد به نفس و نشاط روحی می شوند. محققان ۳۳ دلیل برای انجام ورزش در دوران بارداری ذکر کرده اند که از آن جمله می توان به افزایش انرژی و شادابی، تقویت سیستم ایمنی، کاهش تهوع، یبوست و تورم و همچنین کاهش مدت زمان زایمان اشاره کرد. لازم به توضیح است که ورزش های دوران بارداری نسبت به ورزش های معمول، متفاوت هستند. مادران باردار حتما باید از صحت انجام حرکات خود مطمئن باشند. در غیر این صورت ممکن است به بدن خود آسیب برسانند. مادرانی که پیش از بارداری ورزشکار بوده اند باید در سه ماهه اول بارداری بیشتر احتیاط کنند و در مورد ادامه فعالیت ورزشی خود حتما با پزشک و ماما مشورت کنند. ورزش به هیچ وجه نباید باعث افزایش ضربان قلب، تغییرات دمای بدن، تعریق زیاد و همچنین کاهش اکسیژن در بدن شود. افزایش ضربان قلب بیش از ۱۴۰ ضربه در دقیقه و افزایش دمای بدن در طی شش هفته ابتدای بارداری رشد جنین را مختل می کند و باعث نقص در هنگام تولد می شود. تعریق زیاد باعث از دست رفتن آب بدن و افزایش دما و ریسک زایمان زودرس می شود. انجام ورزش های استقامتی و سنگین در این دوران ممنوع است. علاوه بر این ورزش های رزمی، شیرجه زدن و اسب دوانی و مانند اینها به هیچ وجه توصیه نمی شود. دوچرخه سواری برای اکثر افراد مشکلی ایجاد نمی کند اما اگر در دوران بارداری جفت سرراهی داشته باشید بهتر است این ورزش را انجام ندهید زیرا تکان خوردن شکم باعث خونریزی خواهد شد. همچنین با گذشت زمان و بالارفتن ماه های بارداری به خصوص سه ماهه سوم که حفظ تعادل، کار مشکلی است دوچرخه سواری توصیه نمی شود. مناسب ترین ورزش برای تمام خانم های باردار که در این دوران مشکل مامایی ندارند، پیاده روی است. البته شدت و مدت این فعالیت براساس نیاز خانم ها متفاوت است. پیاده روی فعالیتی آسان برای تمامی کسانی است که تا به حال ورزش نکرده اند و همچنین جایگزین مناسبی برای افرادی است که قبلا ورزشکار بوده اند. قبل از شروع هر تمرین ورزشی بهتر است که با چرخاندن بازوها و مچ پاها و انجام حرکات کششی در ناحیه عضلات پا، بدن خود را گرم کنید و بعد از انجام پیاده روی نیز برای پنج دقیقه حرکات کششی انجام دهید. فراموش نکنید که حتما برای ورزش کردن فضایی را انتخاب کنید که حداقل آلودگی هوا را داشته باشد. پیشنهاد دیگر، راه رفتن در استخر خلوت با دمای معتدل است. این فعالیت باعث کاهش کمر درد و تقویت عضلات کف لگن و جدار شکم و افزایش آرامش مادر می شود. دمای بالای آب و استفاده از سونا و حمام آفتاب در این دوران رشد جنین را مختل می کند. شنا نیز ورزش مناسب و کم خطری است اما قبل از انجام آن مشورت با مامای خود را فراموش نکنید. اگر تا به حال شنا نکرده اید باید به آرامی و به تدریج در مکانی خلوت شناکردن را بیاموزید. بهتر است قبل از شنا برای پنج دقیقه بدن تان را گرم کنید. آب به تنهایی خطری برای شما ندارد و در تحقیقات هیچ گونه خطر جدی در مورد کلر و باکتری و مواد شیمیایی موجود در استخر برای مادر باردار یافت نشده است. تاکید می شود مادری که به دلیل مشکلات مامایی نیاز به استراحت دارد نباید حتی ورزش های سبک مانند پیاده روی را انجام دهد. اما با برطرف شدن مشکل می تواند مجددا ورزش کردن را شروع کرده و تا قبل از زایمان ادامه دهد.

بیماران هموفیلی می توانند ورزش کنند

بیماران هموفیلی می توانند ورزش کنند باید توجه داشته باشید کودک مبتلا به هموفیلی نباید به خاطر ترس از آسیب و خونریزی از ورزش دوری کند، بلکه ورزش عضلات را قوی ساخته و می تواند از این طریق از مفاصل محافظت کند چراکه عضلات ضعیف نمی توانند از مفاصل بخوبی حمایت کنند و خطر خونریزی را بیشتر می سازند.

باید توجه داشته باشید کودک مبتلا به هموفیلی نباید به خاطر ترس از آسیب و خونریزی از ورزش دوری کند، بلکه ورزش عضلات را قوی ساخته و می تواند از این طریق از مفاصل محافظت کند چراکه عضلات ضعیف نمی توانند از مفاصل بخوبی حمایت کنند و خطر خونریزی را بیشتر می سازند. بعلاوه اگر بتوان به بیمار امکان انجام ورزش ها و تفریحات مورد علاقه و مناسب را داد، در این صورت بیمار انگیزه بیشتری پیدا می کند و تمایل بیشتری برای همکاری نیز خواهد داشت. ولی هر ورزشی نیز مناسب نیست و این افراد باید با پزشک خود در مورد انتخاب ورزش مشورت کنند. در گذشته به علت بی توجهی ها و ناآگاهی، بسیاری از دانش آموزان هموفیلی دچار معلولیت و آسیب های برگشت ناپذیر می شدند. امروزه با مطالعات صورت گرفته، ورزش های سبک و هوازی ، نه تنها خطر زیادی در بر ندارد بلکه امری ضروری برای رسیدن به نشاط روحی و جسمی نیز محسوب می شود. در ساعات مربوط به تربیت بدنی، باید فعالیت های کم فشار و کم خطر برای دانش آموزان هموفیلی در نظر گرفته شود. توجه به این مساله بسیار مهم است که این دانش آموزان نباید از همه بازی ها محدود شوند، زیرا با این کار احساس تنهایی کرده و ممکن است رفتارهای خطرناک از آنها سر بزند. مطمئنا برای این بیماران ورزش هایی مناسب تر است که احتمال آسیب در آنها حداقل باشد. ورزش های سنگین مانند کشتی یا ورزش هایی که برخورد در آنها زیاد است مثل فوتبال خطرناک هستند و توصیه می شود از این ورزش ها پرهیز شود. ورزش های گروهی نیز مثل بسکتبال، خطر زیادی دارند ولی اغلب محدودیتی از این لحاظ در نظر گرفته نمی شود. اغلب پزشکان برای این بیماری فعالیت های کم برخوردی نظیر نرمش های کششی، شنا، تنیس روی میز، بدمینتون، دو، دوچرخه سواری و شطرنج را توصیه می کنند. در واقع از مناسب ترین ورزش ها برای مبتلایان به هموفیلی، ورزش های هوازی یا همان ایروبیک است که کمتر به مفاصل فشار وارد می آورد. تمرینات هوازی تمریناتی است که با شدت و فشار کمتر انجام شده و در مدت زمان طولانی تری قابل اجرا است. اغلب مدت زمان انجام این تمرینات بیشتر از پنج دقیقه است. برای مثال پیاده روی و دوچرخه سواری و ورزش هایی از این قبیل هوازی محسوب می شوند. معمولا توصیه هایی برای ورزش کردن وجود دارد که بیماران هموفیلی باید آنها را بیشتر جدی بگیرند. به عنوان مثال هنگام تمرین ورزشی باید از کفش ورزشی مناسب و لباس راحت استفاده شود. ابتدای ورزش حتما باید به مدت پنج دقیقه بدن خود را گرم کنند تا از آسیب عضلانی جلوگیری نمایند. حداقل هفته ای سه روز و روزانه ۲۰ دقیقه، به طور منظم و مستمر به ورزش مناسبی بپردازند. این بیماران باید در حد توانایی خود ورزش کرده و از وارد کردن فشار زیاد به خود و ایجاد خستگی بیش از حد بپرهیزند. پس از اتمام تمرینات ورزشی نیز باید بتدریج فعالیت خود را کمتر و سپس آن را متوقف کنند. مثلا می توانند در همان محیط چند دقیقه آرام راه بروند. بیماران هموفیلی نباید هیچ گاه به ورزش های سنگین یا شدید مانند وزنه برداری بپردازند. در ورزش های رقابتی و ورزش های رزمی خطر آسیب افزایش می یابد. ورزش هایی مثل سنگ نوردی و کوه پیمایی های طولانی و دشوار نیز بالقوه خطرناک بوده و برای این گروه ممنوع است. بیشتر اوقات به بیماران هموفیلی توصیه می شود در ساعات اولیه روز، پس از تزریق داروی خود ورزش کنند. این ورزش باید منظم باشد و نباید به طور ناگهانی شروع به ورزش های طولانی کرد. بیمارانی که از کمبود شدید فاکتورهای انعقادی رنج می برند، باید مواظب باشند و این گروه حتی ورزش های ایروبیک را نیز باید با احتیاط کامل انجام دهند و معمولا توصیه می شود این افراد پیاده روی آرام انجام دهند. برخی از پزشکان اعتقاد دارند شنا بهترین ورزش برای هموفیلی هاست، زیرا این ورزش علاوه بر تقویت عضلات بدن و استحکام رگ ها، فشار شدیدی بر عضلات وارد نکرده و مناسب ترین فعالیت بدنی برای بیماران هموفیلی محسوب می شود.(جام

ورزش های قندسوز

ورزش های قندسوز اهمیت فعالیت بدنی در بیماران مبتلا به دیابت
درمان مناسب بیماری پیچیده دیابت علاوه بر همکاری، به تنظیم رژیم غذایی، تجویز دارو و تمرین های ورزشی نیاز دارد. ورزش، یکی از مداخلات مهم در مدیریت درمان دیابت محسوب می شود... ورزش منظم، کنترل قندخون را در مبتلایان به دیابت نوع ۲ بهبود می بخشد و ممکن است منافع مشابهی در دیابت بارداری داشته باشد. نکته جالب اینکه ناهنجاری هایی که باعث بروز مقاومت به انسولین (دیابت نوع ۲ و دیابت بارداری) می شوند، با کاهش وزن، رژیم غذایی و فعالیت بدنی قابل بازگشت هستند. از این رو تغییر شیوه زندگی با تمرکز بر کاهش وزن و افزایش فعالیت بدنی از راهکارهای اصلی پیشگیری از بروز دیابت در افرادی است که «تست تحمل گلوکز» (اندازه گیری قندخون بیمار پس از نوشیدن محلول قندی) مختل دارند. تاکنون تمرین های منظم ورزشی در کنترل مطلوب قندخون بیماران مبتلا به دیابت نوع ۱ موثر نشان داده نشده اند، ولی می توانند به عنوان یک درمان فرعی ایمن و اثربخش برای این افراد تجویز شوند. شرکت منظم در تمرین های ورزشی، به غیر از تاثیر بر کنترل قندخون، آثار سودمند بسیاری از جمله بهبود وضعیت قلبی عروقی، متابولیک و سلامت روانی برای بیمار مبتلا به دیابت به دنبال خواهد داشت. ورزش، در پیشگیری اولیه و ثانویه بیماری های قلبی عروقی و پیشگیری از عوارض خاص بیماری دیابت کمک کننده است. دیابت نوع ۱ بیشتر در سنین ۷ تا ۱۵ سال آغاز می شود. یعنی در دورانی که فرد به فعالیت نیاز دارد. منع کردن کودک یا نوجوان بیمار از شرکت در بازی و ورزش با همسالان، از ترس ایجاد حمله های افت قند خون، ممکن است در سلامت روانی و رشد اجتماعی او تاثیر منفی داشته باشد و او را از دستیابی به سایر منافع فعالیت بدنی محروم کند. از سوی دیگر، هرچه می گذرد، نقش فعالیت بدنی به عنوان یک ابزار درمانی، در کنترل دیابت نوع ۲ و پیشگیری از بروز آن در افراد در معرض خطر، آشکارتر می شود. مانند هر درمان دیگر، اثر ورزش باید کاملا شناخته شود. این یعنی گروه پزشکی بیمار مبتلا به دیابت، باید بدانند چگونه فواید و خطرهای ورزش را در بیمار موردنظر ارزیابی کنند و بهتر است این گروه درمانی که شامل خود بیمار، پزشک، پرستار، متخصص تغذیه و روان شناس می شود، یک فرد آگاه به علم تمرین و فیزیولوژی ورزشی یا متخصص پزشکی ورزشی نیز حضور داشته باشد. ● ارزیابی های لازم قبل از شرکت بیمار در ورزش لازم است بیمار دیابتی پیش از آغاز یک برنامه ورزشی که شدت آن از الگوی معمول فعالیت های روزانه اش بیشتر است، به وسیله پزشک بررسی شود تا از نظر وجود شرایطی که پرداختن به انواع خاصی از ورزش را ممنوع کند، غربالگری انجام شود. این ارزیابی ها شامل گرفتن شرح حال، معاینه های بالینی و احتمالا اقدام های تشخیصی لازم هستند تا به دقت وجود داشتن یا نداشتن عوارض دیابت را مشخص کند. هنگام گرفتن شرح حال و انجام معاینه ها، باید توجه ویژه ای به علایم و نشانه های بیماری های قلبی عروقی، چشمی، کلیوی، سیستم عصبی و پاها داشت. ● ارزیابی قلبی عروقی در بیماران مبتلا به دیابت که یکی از شرایط ذکر شده در شرح عکس بالای صفحه را دارند و می خواهند فعالیت های ورزشی با شدت متوسط یا بیشتر انجام دهند، تست ورزش با پایش همزمان نوار قلبی ممکن است مفید باشد. البته بعضی از صاحب نظران معتقدند این شرایط بیش ازاندازه سختگیرانه است و باعث می شود برای بسیاری از مبتلایانی که چندان در معرض خطر ابتلا به بیماری قلبی نیستند، تست ورزش درخواست شود و هزینه های متعاقب آن باعث محدودیت در شرکت شود. پزشک برای تصمیم گیری در مورد درخواست تست ورزش برای بیمارانی که می خواهند به ورزش های کم شدت مانند پیاده روی آرام بپردازند (کمتر از ۶۰ درصد حداکثر ضربان قلب)، باید بر مبنای قضاوت بالینی خود عمل کند. ● ورزش و دیابت نوع ۲ فواید فعالیت بدنی در بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲، قابل توجه است و مطالعه های اخیر بر اهمیت برنامه های ورزشی بلندمدت در پیشگیری و درمان این مشکل متابولیک شایع تاکید دارند. شواهد محکم و پایداری وجود دارد که نشان می دهد افزایش فعالیت بدنی و مقداری کاهش وزن، بروز دیابت را در افراد دارای تست تحمل گلوکز مختل، کاهش می دهد. توصیه می شود فردی که تست تحمل گلوکز او مختل است، علاوه بر غذایی سالم و کمی محدودیت دریافت انرژی، حداقل ۱۵۰ دقیقه در هفته فعالیت بدنی متوسط تا شدید داشته باشد. ترکیب رژیم غذایی، ورزش و تغییر رفتار، موفق ترین برنامه برای کنترل طولانی مدت وزن محسوب می شود. ورزش به تنهایی، بدون محدودکردن دریافت کالری و تغییر رفتار، کاهش وزن مختصری در حدود یک کیلوگرم به دنبال خواهد داشت. علت کم بودن مقدار کاهش وزن این است که برای افراد چاق، اغلب انجام حجم کافی تمرین ها مشکل است و انرژی صرف شده حین ورزش را با مصرف غذای بیشتر یا کم کردن فعالیت در زمان های خارج از ساعت های تمرین جبران می کنند. البته باید توجه داشت کاهش وزنی که در اثر تمرین های ورزشی ایجاد می شود، در مقایسه با همان میزان کاهش وزن در اثر رژیم غذایی، با میزان بیشتری از افزایش حساسیت به انسولین همراه است. حجم بهینه تمرین های ورزشی برای رسیدن به کاهش وزن قابل توجه و پایدار، بسیار بیشتر از آن است که برای بهبود کنترل قند نیاز است. ورزش های هوازی: مقدار و شدت مناسب تمرین های هوازی با توجه به هدف متفاوت است: برای بهبود کنترل قند، کمک به حفظ وزن و کاهش بیماری های قلبی عروقی؛ حداقل ۱۵۰ دقیقه در هفته ورزش هوازی با شدت متوسط (۶۰ ۴۰ درصد حداکثر اکسیژن مصرفی یا ۷۰ ۵۰ درصد حداکثر ضربان قلب) یا حداقل ۹۰ دقیقه در هفته تمرین هوازی شدید توصیه می شود. این حجم از تمرین ها بهتر است حداقل در ۳ روز از هفته تقسیم شوند و تمرین های بیش از ۲ روز پیاپی قطع نشوند. در بیماران مبتلا به دیابت، هر قدر تفاوت میزان فعالیت در روزهای مختلف هفته کمتر باشد، تنظیم رژیم غذایی و دارو آسان تر است و به همین دلیل تمرین های هوازی تا آنجا که ممکن است، باید در روزهای بیشتری از هفته انجام شوند. ورزش هوازی یا مقاومتی متوسط تا شدید، به مدت ۴ ساعت یا بیشتر، در مقایسه با تمرین هایی در حجم کمتر، خطر بروز بیماری های قلبی عروقی را به میزان بیشتری کاهش می دهد. برای حفظ طولانی مدت کاهش وزن قابل توجه (بیشتر از ۵/۱۳ کیلوگرم)، ممکن است تمرین بیشتر، مانند ۷ ساعت در هفته تمرین هوازی متوسط تا شدید، مفید باشد. با وجود ارزش های شناخته شده تمرین های هوازی، محدودیت هایی نیز در انجام آنها وجود دارد. بعضی از افراد این تمرین های را یکنواخت و خسته کننده می دانند. از سوی دیگر، انجام این تمرین ها با حجم و شدت مذکور، ممکن است برای کسانی که قبلا زندگی کم تحرکی داشته اند یا از چاقی رنج می برند، مشکل باشد. متاسفانه بیشتر کسانی که بیشترین سود را از ورزش های هوازی می برند، بیشترین مشکلات را برای انجام این تمرین ها دارند. در بیمارانی که دچار چاقی، مشکلات مفصلی، سایر مشکلات فیزیکی یا عوارض دیابت هستند، حتی ۳۰ ۲۰ دقیقه پیاده روی نیز می تواند با مشکل و درد همراه باشد. تمرین های مقاومتی: اخیرا تمرین های مقاومتی، به عنوان ابزار درمانی موثر و ایمن در درمان بسیاری از بیماری های مزمن مطرح شده اند. طبق گزارش های موجود، این تمرین ها، مشابه ورزش های هوازی، در افزایش حساسیت به انسولین، میزان انرژی مصرفی روزانه و کیفیت زندگی موثر هستند. از این گذشته، تمرین های مقاومتی، پتانسیل افزایش قدرت عضلانی، توده لخم بدن و تراکم مواد معدنی استخوان را نیز دارند که می تواند بهبود نسبتا سریع، وضعیت عملکردی بیمار را به دنبال داشته باشد و از این رو بیمار زودتر پاداش تلاشش را دریافت می کند. به این دلیل که معمولا در هر جلسه چند نوع تمرین مقاومتی متفاوت انجام می شود، عده ای آن را متنوع تر و کمتر خسته کننده می دانند. البته باید توجه داشت که تمرین های مقاومتی، برخلاف تمرین های هوازی ساده ای چون پیاده روی، به ابزار، آگاهی از تکنیک تمرین و دستورالعمل اولیه نیاز دارند. در صورتی که منعی وجود نداشته باشد، بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲ باید تشویق شوند ۳ جلسه (حداقل ۲ جلسه) در هفته به تمرین های مقاومتی بپردازند. در هر جلسه، تمرین ها باید همه گروه های بزرگ عضلانی را در قالب ۸ تا ۱۰ تمرین دربرگیرند. تعداد مناسب تکرار حرکت ها در هر ست، ۱۰ تا ۱۵ تکرار است. به طوری که ورزشکار به حدود خستگی نزدیک شود. تمرین های کششی: اغلب تمرین های انعطاف پذیری یا تمرین های کششی برای افزایش دامنه حرکتی مفاصل و کاهش خطر آسیب دیدگی هایی مانند کشیدگی های عضلانی توصیه می شوند. علاوه بر اثر این تمرین ها بر میزان بروز آسیب های عضلانی، به نظر می رسد اجرای اصولی تمرین های کششی باعث افزایش انعطاف پذیری و دامنه حرکتی مفاصل می شود. از آنجا که بیماری دیابت در دراز مدت ممکن است با افزایش محدودیت حرکات مفاصل همراه باشد، شاید انجام این تمرین ها بتواند آثار مفیدی در بیماران مبتلا داشته باشد. توصیه می شود هنگام انجام تمرین های کششی، عضلات به آرامی به حالت کشیده درآیند و کشش تا جایی ادامه یابد که احساسی از کشش وجود داشته باشد ولی درد ایجاد نشود و هر حرکت کششی حدود ۳۰ ثانیه طول بکشد. همانند افراد غیردیابتی، در بیماران مبتلا به دیابت نیز شروع فعالیت ورزشی باید با دوره گرم کردن، تمرین های کششی و بعد از پایان ورزش، دوره سرد کردن باشد. برای گرم کردن، فعالیت سبک هوازی به مدت ۵ تا ۱۰ دقیقه (دوی آرام، دوچرخه ثابت و...) برای آماده کردن عضلات، قلب و سیستم تنفسی لازم است. بعد از آن عضلات به ۵ تا ۱۰ دقیقه تحت کشش آرام قرار می گیرند و سپس به فعالیت ورزشی اصلی پرداخته می شود. بعد از پایان تمرین ورزشی نیز برای سرد کردن، به مدت ۱۰ ۵ دقیقه فعالیتی شبیه به دوره گرم کردن برای بازگرداندن تدریجی ضربان قلب به سطح قبل از ورزش انجام می شود. ● ورزش و دیابت نوع ۱ معمولا افراد جوانی که دچار عوارض دیابت نیستند و کنترل متابولیکی خوبی دارند، می توانند با اطمینان در رشته ورزشی مورد علاقه خود، حتی در سطح قهرمانی، شرکت کنند، اما توصیه می شود از انتخاب ورزش های پرخطر مثل غواصی، صخره نوردی، سقوط آزاد و به طور کلی رشته های ورزشی ای که در صورت کاهش هوشیاری، برای خود فرد یا سایر افراد همراه ایجاد خطر می کنند، پرهیز شود. در واقع بیماران مبتلا به دیابت نوع ۱ تا زمانی که به عوارض دیابت مبتلا نشده اند، می توانند در هر سطحی از فعالیت های ورزشی شرکت کنند، ولی باید دقت داشته باشند تا با تنظیم مقدار کربوهیدرات غذایی و انسولین مصرفی از بروز افت قند خون در حین یا به دنبال فعالیت بدنی جلوگیری کنند. به فرد دیابتی ای که زندگی غیرفعال داشته و تصمیم به شروع ورزش گرفته است، باید توصیه کرد ورزش را با کمترین شدت و مقدار آغاز کند و به تدریج در طی چند هفته تا چند ماه، مدت و شدت فعالیت را افزایش دهد. برای پیشگیری از ایجاد نیاز به تغییرات بزرگ در دوز انسولین و رژیم غذایی از روزی به روز دیگر، بهتر است در صورت امکان برنامه ورزشی ورزشکار دیابتی حداقل در ۴ تا ۵ روز از هفته انجام شود. در مواردی که بیمار مبتلا به دیابت نوع ۱ به عوارض بیماری دیابت دچار شده باشد، لازم است تا نوع و شدت تمرین های ورزشی او متناسب با شرایط وی تنظیم شود. بهتر است این بیماران هنگام ورزش همراه داشته باشند تا از مشکلات احتمالی کاهش گلوکز خون کاسته شود. ● ۴ نکته برای پیشگیری از افت قند خون در هنگام ورزش در افراد دیابتی ۱. بهینه سازی میزان انسولین تجویزی: از جمله راه هایی که می توانند این منظور را برآورده سازند، «تزریق زیر جلدی مداوم انسولین» (CSII) با استفاده از پمپ انسولین یا استفاده از «تزریق های متعدد انسولین» است. ۲. آموزش شناسایی شدت تمرین: عموما تمرین های سبک باعث تغییر مشخص تنفس نمی شوند و تنها مقداری ضربان قلب را افزایش می دهند و بر سطح قندخون بی تاثیرند مگر اینکه به مدت طولانی تر از ۱۰ دقیقه انجام شوند. در زمان انجام تمرین هایی با شدت متوسط، تنفس سخت تر می شود. ضربان قلب به بیش از ۱۰۰ ضربان در دقیقه افزایش می یابد و در مدت کمتر از ۱۰ دقیقه قندخون بالا می رود، اما با طولانی تر شدن زمان تمرین، سطح قندخون کاهش پیدا خواهد کرد. تمرین های شدید یا قدرتی باعث تند شدن تنفس و افزایش ضربان قلب بین ۱۲۵ تا ۱۶۰ ضربان در دقیقه می شوند و می توانند پس از گذشت مدتی باعث افت قندخون شوند، به ویژه اگر قبل از تمرین تطابق لازم در رژیم غذایی یا میزان انسولین مصرفی صورت نگرفته باشد. ۳. شناسایی عوامل موثر در میزان جذب انسولین: ماساژ موضع تزریق می تواند باعث افزایش جریان خون منطقه شود. افزایش جریان خون محل تزریق در اثر ورزش یا افزایش حرارت محیطی نیز از این جمله هستند. این مساله به دنبال تزریق زیرجلدی انسولین در ران ها شایع تر از شکم اتفاق می افتد. به همین دلیل در بیشتر مواقع به ورزشکارانی که از تزریق انسولین استفاده می کنند، انجام تزریق در محل شکم توصیه می شود. ۴. آگاهی از نشانه های هشداردهنده افت قندخون: علایم افت خفیف قندخون شامل سرگیجه، خستگی، احساس گرسنگی، احساس گیجی، سردرد و... هستند. وقتی ورزشکار علایم افت قندخون را احساس کرد یا مربی او متوجه شروع علایم شد، باید از در دسترس ترین منبع قندی خوراکی (مانند آبمیوه، آبنبات، قند، قرص های گلوکز و...) استفاده کند. بهترین شیوه این است که بعد از مصرف این منابع کربوهیدرات ساده، از منابع کربوهیدراتی پیچیده (مانند نان) و پروتئین نیز استفاده شود تا باعث دوام افزایش قندخون شود. ● ورزش در شرایط عدم کنترل مناسب قند خون هیپرگلیسمی (بالارفتن قندخون): ورزش در بیماران مبتلا به دیابت نوع ۱، هنگامی که سطح انسولین پلاسما پایین و فرد از لحاظ متابولیکی ناپایدار است، می تواند به افزایش قندخون یا هیپرگلیسمی منجر شود. در این شرایط تولید قند کبدی افزایش و برداشت قند توسط عضلات کاهش پیدا می کند و تولید کتون نیز بالا می رود. اثر سریع ورزش نیز بالا رفتن هورمون های دارای اثر مخالف انسولین، مانند گلوکاگون و کاته کولامین هاست که باعث دامن زدن به این وضعیت می شود. از این رو توصیه شده است اگر در اندازه گیری قندخون، قبل از جلسه تمرین، مقدار آن بیش از ۲۵۰ میلی گرم در دسی لیتر باشد از شرکت در تمرین های جسمی تازمانی که میزان قند به طور مناسب کنترل نشده است، پرهیز شود. طبق توصیه انجمن دیابت آمریکا اگر قند خون ناشتا، (همراه وجود کتون)، بیش از ۲۵۰ میلی گرم در دسی لیتر باشد، باید از شرکت در تمرین ها خودداری شود و اگر قندخون بدون وجود کتون بالاتر از ۳۰۰ میلی گرم در دسی لیتر باشد، احتیاط لازم است. هیپوگلیسمی (پایین آمدن قندخون): در افرادی که انسولین یا داروهای افزاینده ترشح انسولین دریافت می کنند، بالا بودن میزان داروی مصرفی به نسبت مواد غذایی کربوهیدراتی (نشاسته ای) مصرف شده یا فعالیت بدنی صورت گرفته، می تواند به هیپوگلیسمی یا افت قندخون بینجامد. هنگام انجام فعالیت بدنی شدید، مصرف قند می تواند چند برابر افزایش پیدا کند و این افزایش مصرف تا ۱۵ ساعت پس از پایان فعالیت ادامه می یابد. در نتیجه، افت قند خون در اثر ورزش ممکن است با تاخیر پس از اتمام فعالیت ورزشی و حتی در صبح روز بعد از یک تمرین عصرگاهی رخ دهد. بیشترین خطر افت قندخون ۶ تا ۱۴ ساعت بعد از ورزش است. در بیمارانی که انسولین مصرف می کنند، هنگامی که ورزش در ساعت های پایانی بعد ازظهر انجام شده باشد، بهتر است برای پیشگیری از بروز افت قند شبانه پیش از خواب مقداری کربوهیدرات مصرف شود.

کدام ورزش ها ما را بیشتر لاغر می کند؟

کدام ورزش ها ما را بیشتر لاغر می کند؟ آیا شما جزو آن دسته افرادی هستید که هم از چاقی رنج می برند و می خواهند اندامی متناسب پیدا کنند و هم از ورزش های تکراری خسته شده اند؟ این ۸ ورزش حتما نظرتان را عوض خواهد کرد!

با این که همه ما می دانیم برای لاغر شدن و رسیدن به اندام متناسب، تنها رژیم گرفتن کافی نیست و باید ورزش کنیم اما باز هم بسیاری از ما با هر بهانه ای که شده از ورزش کردن دوری می کنیم؛ بهانه هایی مثل کمبود وقت، دور بودن باشگاه ورزشی، آماده نبودن بدن برای انجام تمرینات ورزشی و ده ها دلیل دیگر باعث می شوند روزبه روز بدنی ضعیف تر و اضافه وزن بیشتری داشته باشیم اما برای ترغیب خود به ورزش کردن چه کاری باید انجام دهیم؟ شاید یکی از راه های موثر، انتخاب یک ورزش جدید و هیجان انگیز باشد. در ادامه مطلب می توانید چند ورزش که شاید کمتر به آن ها فکر کرده باشید، مرور کنید؛ به این شرط که بعد از خواندن آن ها یکی را انتخاب کرده و دست به کار شوید! ● بوکس هیجان تان را تخلیه کنید بوکس از ورزش هایی است که تحرک زیادی در آن صورت می گیرد ضمن این که قوای بدنی را افزایش می دهد و عضلات را قوی می کند. امروزه باشگاه های بوکس بسیار بیشتر از گذشته وجود دارند و با یک جست وجوی ساده می توانید به جمع طرفداران این رشته بپیوندید و علاوه بر یاد گرفتن یک رشته ورزشی جدید، اضافه وزن تان را کم کنید. نگاه طرفداران: طرفداران این ورزش روی این مسئله تاکید می کنند که ورزش بوکس می تواند برای تعدیل کردن حالات روحی بسیار مناسب باشد. به اعتقاد آن ها هیجانی که در این ورزش وجود دارد به تخلیه هیجانی کمک می کند و از سوی دیگر با فعالیت زیادی که در این ورزش انجام می گیرد، عضلات بدن ورزیده شده و با اضافه وزن مقابله خواهد شد. نگاه منتقدان: منتقدان این ورزش زیاد نیستند زیرا انتقاد زیادی نمی توان به آن وارد کرد جز این که ممکن است هزینه رفتن به باشگاه را برای همیشه نداشته باشید که آن هم حل شدنی است؛ خریدن یک کیسه بوکس و تمرین در خانه می تواند این مشکل را نیز به سادگی حل کند. ● قایقرانی افسرده نمانید با این که شاید در بین فهرست ورزش هایی که به آن فکر کرده اید، این ورزش جایی نداشته باشد اما خوب است اگر شرایطش را دارید به قایقرانی نیز فکر کنید. بسیاری از افراد این ورزش را به عنوان یک ورزش هیجان انگیز و خارق العاده می پسندند به ویژه اگر عاشق آب و ورزش کردن در فضای آزاد هستید روی این ورزش بسیار مفرح حساب کنید که در عین حال که نشاط همراه خواهد داشت، ماهیچه های بدن را به کار می گیرد و تناسب اندام را به همراه دارد. نگاه طرفداران: علاوه بر سلامت بدن، این یکی از مهیج ترین ورزش هایی است که می توان تجربه کرد و از آنجا که هیجان های فرد به شکل مثبتی پاسخ می گیرند برای سلامت روان و دوری از افسردگی بسیار مفید واقع می شود. نگاه منتقدان: افراد بسیاری هستند که در سفرهای دریایی حال شان بد می شود، بنابراین نمی توان این ورزش را به همه افراد توصیه کرد. عده کمی هستند که توانایی جسمی و روحی مناسب برای انجام این کار سخت و در عین حال پراسترس و پرهیجان را داشته باشند و ممکن است برای بقیه افراد اثر مناسبی به همراه نداشته باشد. ضمن این که انجام دادن این ورزش در همه شهرها میسر نیست و برای بسیاری افراد ورزش گرانی محسوب می شود. ● شمشیربازی با دقت شوید شمشیربازی هم یکی از ورزش هایی است که کمتر شناخته شده است. این ورزش علاوه بر این که بدن تان را به فعالیت وامی دارد، باعث می شود به میزان زیادی کالری بسوزانید. این ورزش متنوع بوده و می تواند روزهای تان را از یکنواختی دربیاورد پس اگر می خواهید همراه با یک ورزش، شجاعت و تمرکزتان را هم افزایش دهید، چرا شمشیربازی را انتخاب نمی کنید؟ نگاه طرفداران: این ورزش به قدری هیجان انگیز است که علاوه بر این که با انجام دادن آن می توانید وزن کم کنید به بهبود حالات روحی تان نیز کمک خواهد کرد ضمن این که حرکات دقیق و ظریف این ورزش باعث می شود تمرکز و دقت تان را هم افزایش دهید. نگاه منتقدان: یکی از مهم ترین دلایلی که عده زیادی به سمت این ورزش نمی روند این است که تجهیزات آن ارزان نیست ضمن این که باشگاه های کمی هستند که به آموزش این رشته می پردازند و عموم مردم به راحتی به آن دسترسی ندارند. ● ورزش های رزمی از خودتان دفاع کنید ورزش های رزمی یکی دیگر از ورزش هایی است که به تازگی نسبت به گذشته استقبال بیشتری از آن صورت می گیرد؛ این ورزش به ویژه برای کسانی که شخصیت هایی منضبط و قانون گرا دارند مفید است. کاراته، کنگ فو و... انواع مختلفی از ورزش های رزمی هستند که می توانید آنچه را بیشتر با سلایق تان هماهنگ است انتخاب کنید. نگاه طرفداران: یکی از فوایدی که این ورزش در کنار لاغر شدن و تناسب اندام خواهد داشت، اعتماد به نفسی است که به این ورزشکاران می دهد و همچنین قابلیت هایی که برای دفاع از خودشان هنگام خطر می توانند به کار بگیرند نکته قابل توجهی است. نگاه منتقدان: این ورزش ها به توانایی و ویژگی بدنی خاصی نیاز دارد و شاید همه افراد نتوانند به سادگی آن را انجام دهند به ویژه افراد مسن! ● حرکات کششی ذهن و جسم (یوگا) بیماری ها را دور کنید ممکن است کسانی که به دنبال ورزش و انجام فعالیت فیزیکی هستند کمتر به فکر ورزش حرکات کششی ذهن و جسم (یوگا) بیفتند؛ این در حالی است که این ورزش تنها برای تمرکز مفید نیست بلکه شامل فعالیت های فیزیکی زیادی است و حرکات کششی متعددی که در این ورزش وجود دارد، منجر به تناسب اندام خواهد شد. نگاه طرفداران: امروزه پزشکان برای درمان بسیاری از بیماری ها این ورزش را توصیه می کنند و اثرات مطلوب آن بر جسم و روح ثابت شده است. ضمن این که برای انجام حرکات کششی ذهن وجسم به تجهیزات و وسایل خاصی نیاز ندارید بلکه در بیشتر مواقع تنها یک زیرانداز کافی خواهد بود. نگاه منتقدان: بیشتر افرادی که مدت هاست این ورزش را انجام می دهند چاق نبوده و از اندام متناسبی برخوردارند، این قضیه ممکن است افراد چاق را از رفتن به این کلاس ها بازداشته و باعث شود مدام خودشان را با افراد لاغری که در این کلاس ها حاضرند مقایسه کنند و در اثر این احساس ناخوشایند به طور کلی ورزش کردن را کنار بگذارند. بنابراین این افراد باید دنبال کلاس هایی بگردند که افراد با اندام های گوناگون در آن شرکت داشته باشند تا احساس انزوا به آن ها دست ندهد. ● فوتبال و بسکتبال با گروه همراه شوید از آنجا که در ورزش های گروهی با دیگران معاشرت صورت گرفته و همراه با شوخی، خنده و آشنایی با افراد جدید است، معمولا سختی تمرین را متوجه نخواهید شد و علاوه بر حفظ سلامت بدن، به سلامت روح تان هم کمک خواهید کرد. در هر شهر و محله ای می توان باشگاهی برای بسکتبال، فوتبال و... پیدا کرد که معمولا هزینه زیادی هم ندارند و در ساعات مختلف روز کلاس های متفاوتی دارند. نگاه طرفداران: ورزش های گروهی انگیزه شما را برای بیشتر تمرین کردن تقویت می کنند چون تنها خودتان به قضیه مرتبط نیستید و افراد تیم روی عملکرد شما حساب می کنند. ضمن این که عضویت در تیم باعث می شود نکات زیادی را از همه بازیکنان یاد بگیرید و چه بسا به مسیر ورزش های حرفه ای راه پیدا کنید. نگاه منتقدان: منتقدان این ورزش می گویند این ورزش ها معمولا هفته ای یک بار انجام می شود بنابراین ممکن است افراد در طول هفته تمرینات ورزشی را کنار بگذارند و حرکات ورزشی را فقط به همان ساعات ورزش گروهی محدود کنند که اثر تمرینات هر روزه و مداوم را نخواهد داشت. ● پیاده روی ارزان ترین ورزش دنیا! به عقیده بسیاری از افراد، پیاده روی کاری کسالت آور است اما اگر به چشم تمرین ورزشی به آن نگاه کنید دیگر به نظرتان بی فایده و کسالت آور نخواهد آمد. ضمن این که با چند روش ساده می توانید مقداری هیجان را به آن اضافه کنید. به عنوان مثال می توانید هنگام پیاده روی آهنگ مورد علاقه تان یا آهنگ های انرژی بخش را گوش کنید، رفتن از مسیرهای مورد علاقه تان یا انتخاب مسیرهای جدید که برای تان تازگی داشته باشد نیز گزینه مناسبی است. همچنین اگر مسیر خانه تا محل کارتان خیلی دور نیست و می توانید بدون ماشین این مسیر را طی کنید، پیاده رفتن این مسیر را امتحان کنید تا علاوه بر این که با نشاط بیشتری به محل کارتان می رسید، آخر ماه شاهد کاهش وزن قابل توجهی باشید. نگاه طرفداران: پیاده روی یکی از ارزان ترین ورزش هایی است که می توان انجام داد. یکی دیگر از مزایای این ورزش این است که هم می توان این ورزش را به همراه سایر دوستان یا اعضای خانواده انجام داد و هم به تنهایی بنابراین این ورزش وابسته به دیگران نیست و با همراهی نکردن آن ها نیز خللی در برنامه منظمی که درنظر گرفته اید ایجاد نخواهد شد. نگاه منتقدان: یکی از مشکلاتی که بر سر راه علاقه مندان به این ورزش وجود دارد این است که در بسیاری از روزهای سال به دلیل آلودگی هوا یا سرد شدن یا گرم شدن بیش از حد هوا نمی توان مطابق برنامه ریزی عمل کرد و باید در خانه ماند. ● صخره نوردی متمرکز بمانید هنگام انجام دادن این ورزش به شدت باید مواظب باشید که نیفتید، بنابراین مجالی برای چک کردن میزان ضربان قلب یا نگاه کردن به ساعت و اندازه گرفتن مدت زمانی که مشغول انجام ورزش هستید نمی افتید. همچنین تمرکز زیادی که روی حفظ جان تان خواهید داشت باعث می شود به این فکر نکنید که جسم تان در حال انجام کار طاقت فرسایی است. بنابراین به جای شکل گرفتن آن به عنوان یک ورزش خسته کننده، در ذهن تان به عنوان یک ورزش هیجانی نقش می بندد که مایلید آن را ادامه دهید. این ورزش به ویژه برای زنان ورزش مناسبی است و توصیه می شود، زیرا علاوه بر پاها و بازوها، ماهیچه های شکمی را نیز تقویت می کند. ممکن است ابتدا انجام دادن این ورزش به نظرتان خیلی دور از دسترس باشد ولی از آنجا که علاقه مندان به این ورزش روزبه روز بیشتر می شوند، باشگاه های صخره نوردی نیز فعال تر شده و با ثبت نام در آن ها می توانید هیجان و در عین حال سلامت را تجربه کنید. نگاه طرفداران: طرفداران این ورزش معتقدند تنها با مدت کمی صخره نوردی میزان کالری ای که سوزانده می شود بسیار بیشتر از ساعت های طولانی دویدن است. علاوه بر این، تمام مدت احتیاجی نیست که افراد روی دیوار باشند بلکه مدتی را باید برای فکر کردن به انتخاب مسیر روی دیوار اختصاص دهند که با این کار قدرت تمرکز افراد هم به صورت چشمگیری بالا خواهد رفت و یکی از ورزش هایی است که هم برای ذهن و هم برای جسم مفید است.

سلاحهای رزمی

{ خنجرهای حلقه دار کونگ فو شائولین } :

سلاحی است که میتواند طبق یکسری روشها و الگوهای متنوع ÷رتاب شود و بدن حریف را زخمی کند / خنجرهای حلقه دار همانند نیزه و شمشیر برای استفاده در میادین نبرد ساخته نشده اند آنها به منظور استفاده در رزمهای انفرادی و شخصی طراحی شده اند.

شکل مسطح این سلاح این اجازه را میدهد که حمل و یا پنهان کردن آنها نسبتا ساده باشد و به این خنجرها { تیغه های پوتین } هم میگویند زیرا رزمی کاران اغلب آنها را داخل کفشهای خود قرار می دهند / حلقه های خنجر برای رها نشدن اسلحه از دست رزمی کار است و به او این امکان را میدهد که با قلاب کردن انگشت در آن اسلحه را حین کشمکش و مبارزه در دست خود حفظ کند .

گذشته از آن این حلقه میتواند به عنوان مکملی برای مشت رزمی کاران بکار رود / بعضی از کونگ فو کاران حلقه های کوچکتری را به حلقه اصلی آویزان میکنند / اول اینکه به کسی که به تنهایی مشغول تمرین است این امکان را میدهد که با گوش کردن به صدای ناشی از برخورد آنها به یکدیگر ضربات خود را با تمرکز بیشتری بزنند و با توجه به انعکاس صدای آنها که متناسب با قدرت و سرعت ضربات است ضربات خود را تنظیم میکنند / دوم اینکه صدای ناشی از این حلقه های کوچک ظهن حریف را آشفته کرده و تمرکز او را از بین میبرد.

علاوه بر خنجرهای حلقه دار میتوانند با همراهی تکنیکهای مختلف :

{ قفل مفاصل - چین نا } استفاده کنند.

این تکنیکها اساسا به گرفتن مچ و ساعد حریف که سعی دارد با گرفتن دستان رزمی کار جلوی خنجرها را بگیرد متمرکز میشوند بطور مثال در یکی از تکنیکهای :

{ چین نا - مشت } رزمی کار سبک شائولین در حالیکه نوک خنجر در زاویه مناسبی به آرنج قرار دارد در نقطه ای قفل نگهداشته میشود و در این حالت به محض اینکه حریف مچ رزمی کار را بگیرد رزمی کار با حرکتی رو به پائین مچ خود را رها ساخته و مچ او را قفل میکند و سپس با یک چرخش کوچک خنجر رزمی کار پس از زخمی کردن مچ حریف به بدن او حمله میکند.

این تکنیک معمولا اولین تکنیک { چین نا } است که رزمی کارانی که با خنجر حلقه دار کار میکنند فرا میگیرند / خنجرهای حلقه دار دو قلو معمولا اولین سلاحهای دوقلویی هستند که مربیان { ووشو } به شاگردانشان آموزش میدهند / البته گاهی اولین سلاحهایی که تدریس میشوند تیرهای دوقلو می باشند .

آموزش صحیح و تمرین مداوم شاید در عمل کاربردی نداشته باشد اما میزان درک کونگ فو کاران از حرکات مختلف و مهارت آنها را بالا می برد .

شوری کن یا تیغه های پرنده { ستاره } :

شوری کن عبارتی است که از دوره { موروماچی } 1573 - 1623 به کار برده میشد.

{ شوری کن اوچی } به فراگیری شوری کن اصلی در زمان جنگهای داخلی ژاپن 1467 - 1511 مربوط میشود .

مهارت در پرتاب شوری کن در میدان جنگ تکامل پیدا کرد و به همین جهت آن دوره { دوره طلایی نینجا } نامیده شد / شوری کن پنهانی ترین اسلحه زراتخانه نینجاها بود و به علت تعداد لبه ها و نحوه پرواز آن در هوا از کار آمدترین اسلحه های آنان بود / اولین هدف لبه های تیز آن صورت و بعد شانه و یا { ترقوه } است / نینجاها در میدان نبرد بر عکس سامورایی ها از قانون خاصی پیروی نمی کردند و به همین دلیل آزادانه از هوش و سرعت و فن خود استفاده می کردند.

{ شوری جوتسوی } آغشته به زهر اسلحه مورد استفاده { ایکو سا - سینو بوی } از پای در می آورد / منابع زهر گیاهان سمی احشاء پر کردن سم یک نوع ماهی ژاپنی - ریشه زهر آلود گیاهان غدد زهر آگین مارها - ترشحات سمی از پوست دوزیستان - زهر عقرب و بند پایان است / یک نینجا میتواند با خرد کردن برگها و ریشه گیاهان گوناگون که در ژاپن میروید حریف خود را در حالت نیمه بیهوشی و یا خواب کند / شیره قارچها به اندازه گاز { خنده } نیز موثر است .

نامهای گوناگون برای نحوه پرتاب این اسلحه در ژاپن به کار برده میشود .

شوری کن - وازا : فن های شوری کن

شوری کن - ناگه : پرتاب واقعی

شوری کن - اوجی : ضربه یا پرتاب شوری کن

شوری کن - جوتسو : مهارت و استادی در شوری کن

 در کل دو نوع شوری کن وجود دارد { بو شوری کن } که کشیده و باریک است و

{ شاکن } که لبه های متعددی دارد .

بو - شوری کن / اشکال مختلفی دارد { ماری - گاتا سوزنی شکل است }.

{ تانتو - گاتا } که شکل خنجر است

{ یاری - نو - مو - گاتا } ماننده نیزه است

{ ریو - تانکن - گاتا } دولبه است

{ امیی - گاتا } به شکل چلچله است

{ شاکن } نیز به شکلهای مختلف وجود دارد .

{ سانکو - گاتا } سر پرنده

{ شی شی - هو } که نوکهای آن از چهار جهت منشعب است .

{ جو جی } به شکل صلیب است

{ گوهونو } نوکهایش از شش جهت است

{ هابو } نوکهایش از هشت جهت است

{ جو پو } از ده جهت منشعب میشود

{ مان چی } شبیه چلیپا یا صلیب شکسته است

{ ناگار مانجی } به شکل منحنی یا خمیده است

{ کاکو مانجی } مانند زاویه 90 درجه قائم است

{ روپو شوری کن } نوکهای آن روی یک حلقه یا پیچ نصف شده است

{ کومی آواسه } به شکل دو شوری کن به هم متصل شده است.

گاهی اوقات از شوری کن برای تیز کردن و خم کردن { بو کن } یا شمشیرهای چوبی نیز استفاده میشود.

یک نوع شوری کن چوبی نیز وجود داشت که برای جلوگیری از صعود دشمن از دیوار هنگام شب استفاده میشد.

فراگیری و طرز پرتاب { شوری کن } را هنرجویان بطور شفاهی از استاد خود فرا میگیرند / قوانین آن هنوز هم سری است ولی آنچه مسلم است برای پرتاب شوری کن تمام بدن باید حرکت کند.

قرار دادن صحیح انگشتها - کمر - بازوها - عضلات شکم و همچنین هماهنگی بین دست و چشم باعث پرتاب بهتر اسلحه میشود / به گفته یک استاد نینجا به نام استاد { تاناکا } 3 الی 5 سال طول میکشد تا در پرتاب شوری کن مهارت پیدا کرد.

نینجاهای قدیمی در 400 سال پیش راههای گوناگون برای پرتاب شوری کن ابداع کردند که شامل { اوموته اوچی } ضربه منظم و با قاعده و یا { اورا اوچی } ضربه مخالف .

{ اوشیروا اوچی } ضربه معکوس از پهلو

{ داماشی اوچی } پرتاب جمعی

{ نه اوچی } پرتاب در حالت دراز کش

{ تا اوره اوچی } پرتاب بصورت غلط زدن

{ کا یی تن اوچی } پرتاب پیچکی

{ رنزو کو اوچی } پرتاب متوالی یا پی در پی

{ نی مای اوچی } پرتاب دوتایی

سان مای اوچی } پرتاب سه تایی که این روشها در حالتهای نشسته و یا ایستاده انجام میشوند.

حالت آتش - حالت آب - حالت زمین - حالت چوب - حالت فلز - حالت آسیاب بادی

حالت برق آسمان - حالت مهتاب - حالت عدد 10 - حالت عدد 8 - حالت عدد 2 .

شوری کن با وزن سنگین در داخل هدف بیشتر نفوذ میکند و در نتیجه استفاده از

شوری کن سبک و کوچکتر آسانتر خواهد بود .

برای تمرین فضای باز و امن را انتخاب کنید که این اسلحه بسیار خطرناک است.

هرچند شوری کن کوچک و سبک وزن است ولی به عنوان یک اسلحه مرگبار شناخته شده است.

سای :

ظاهری شبیه به شمشیر دارد با این تفاوت که تیز و برنده نیست / این سلاح به شخص امکان میدهد تا بدون آنکه حریف خود را زخمی کند سلاحش را دفع کند.

این وسیله در قرون وسطی توسط خانواده { جوته } ها مورد استفاده قرار می گرفت و از تاریخچه دقیق آن اطلاع دقیقی در دست نیست .

تونفا :

از این سلاح در زمانهای دور به عنوان وسیله ای برای خرمن کوبی استفاده می شده است و مورد استفاده آن بیشتر در { اوکیناوا } بوده است که یکی را برای دفاع و دیگری را برای ضربه زدن به حریف بکار می بردند.

کوساری :

کمندی است به طول 4 متر و بیشتر سامورایی ها از آن استفاده می کردند که اگر محکم به دور حریف بسته شود خطرناک و مرگ آفرین خواهد بود .

کاما :

تکنیک استفاده از این سلاح طوری طرح ریزی شده که شخص حمله حریف را دفع کرده و همزمان به او حمله ور شود .

نانچیکو :

شناخته ترین سلاح کاراته { نانچیکو } است که در قدیم برای خرمن خرد کنی از آن استفاده میکردند / این سلاح امروزه کاملتر شده و آن را به شکل دو تکه چوب محکم به وسیله زنجیر به هم متصل می کنند / استفاده از این سلاح این امکان را میدهد که همزمان ضربه ای به سر حریف زده و همچنین سلاحش را دفع کند.

برای استفاده از این سلاح باید دستها و انگشتانی محکم داشته باشید.

نیزه سلطان :

سلاحهای کونگ فو / چوبها / شمشیرها / و زنجیرها است که در راس همه آنها نیزه قرار دارد و عنوان { سلطان سلاحهای کونگ فو } را به خود اختصاص داده / علاوه بر سنگ و چماق نیزه یکی از قدیمی ترین سلاحهایی است که مورد استفاده می گرفته / کتابهای چینی روشهای تعلیم نیزه را مربوط به { سلسله مینگ } در سالهای 1368 الی 1644 معرفی کرده اند .

یکی از متخصصین نیزه در سبک کونگ فو در آمریکای شمالی { کونک وینگه ام } است که کونگ فو شائولین چینی شمالی و جنوبی را در سانفرانسیسکو تعلیم می دهد / { وینگ ام } که در سن 8 سالگی در { کنتون چین } تعلیمات خود را آغاز نموده معتقد است که نیزه یکی از مهمترین سلاحهای کونگ فو است.

مثلا { جونگ بینگ چونگ } که به معنای ضربه افقی موازی است به هنرجویان می آموزد که چگونه { نی جینگ } خود را که همان نیروی انفجاری که در پس نیروی نیزه است را افزایش میدهد / در قدیم نیزه یکی از اصلی ترین سلاحهای ارتش چین بوده است / بر خلاف شمشیر پهن که نیروی خود را از بازوها و قسمت بالای بدن میگیرد قدرت نیزه از کمر و پاهای شخص گرفته میشود / چینی ها در مورد نیزه میگویند اگر نیزه یک اینچ بلندتر باشد به همان اندازه قویتر خواهد بود / شخص باید با دست راست انتهای نیزه را بگیرد تا بتواند میدان حملات خود را وسعت دهد و با دست چپ باید تقریبا وسط نیزه را بگیرد / نیزه باید همیشه در سطح کمر نگه داشته شود تا پاها و کمر بتوانند بیشترین نیرو را برای حملات و یا دفاع داشته باشد / از نیزه به 3 منظور استفاده میشود { حمله - دفاع - منحرف کردن }حملات همه با نوک یا ته نیزه انجام میگیرد / تکنیکهای حمله به چند دسته تقسیم میشوند / حملات عمودی به بالا { فوقانی } حملات عمودی رو به پائین { تحتانی } حملات افقی و مورب با یک دست و یا با دو دست و ضرباتی با ته نیزه اجرای حرکات انحرافی به اطراف بدن مانند 8 انگلیسی است / چینی های باستان در مبارزات خود از دو نوع نیزه استفاده میکردند / نوع اول { دای چونگ } نامیده میشد که بین 12 تا 16 فوت طول داشت.

این نیزه بلند عمدتا توسط سواره نظام استفاده میشد.

نوع دوم { فاچونگ } است که امروزه بطور معمول توسط هنرجویان کونگ فو استفاده میشود / جراحتهای حاصل از نیزه مشابه نیش زدن سریع مار است و حرکت نیزه به حرکتهای یک اژدهای شناور باوقار شباهت دارد.

{ هونگ وین } یا همان { موهای بافته شده } در میدان مبارزه دو کار انجام میدهد / اول اینکه خون قربانی را جذب میکند و از ریختن آن روی دسته نیزه و دستان مبارز جلوگیری میکند و دوم اینکه حریف را گیج میکند.

{ هونگ وین } در دایره ای به قطر دو پا می چرخد هنگامی که نیزه مانند یک خنجر عمل میکند و در نتیجه نوک نیزه در چشمان حریف تقریبا نامرئی میشود.

نیزه همواره یک جز اساسی در سبکهای { کونگ فو شمال چین } بوده است ولی در سیستم { هانگ گار چین جنوبی } نیزه تازه اضافه شده است / طبق گفته استاد { وینگ ام } سبک { هانگ گار } بطور سنتی از چاقوهای پروانه ای نیزه 3 سر و چوب بلند استفاده میکنند.

نیزه { گل آلو } اساسا یک نیزه چین شمالی است و دو نسل قبل به سیستم

{ هانگ گار } راه یافت .

استاد { هانگ گار } 7 روش مبارزه با نیزه را تعلیم میدهد :

{ کوان دو در مقابل نیزه } { شمشیر پهن در مقابل نیزه }

{ چوب دستی 3 قسمتی در مقابل نیزه } تعلیم نیزه موقعی شروع میشود که هنرجویان در استفاده از چوب دستی و شمشیر پهن ماهر شده باشند.

به نظر استاد { وینگ ام } تعلیم نیزه عضلات مهم بدن را محکم و ورزیده میکند پس بنابراین هنرجویان کونگ فو باید که نیزه را فرا بگیرند

********************************************************************.

{ بو } یا چوب دستی :

قرنهاست که بطور غیر رسمی از چوب دستی به عنوان سمبل هنرهای رزمی یاد میکنند / چوب دستی منشا ژاپنی دارد و نام آن { تنبین } که وسیله ای است که در کشاورزی کاربرد دارد.

{ تنبین } در واقع چوب بلندی است که روستائیان آن را روی شانه هایشان گذاشته و با آن سطل های آب را از رودخانه حمل می کردند / { فو میو دمورا } استاد کاراته سبک { شیتوریو } و یکی از اعضای مجله بلک بلت کتابی دارد به نام :

{ بو - اسلحه دفاع شخصی کاراته } { فو میو دمورا } معتقد است که بسیاری از تکنیکهای { بو } که در { کوبودو } سلاحهای کلاسیک اوکیناوایی مورد استفاده قرار میگرفت همان هایی بودند که { دارو مادائی شی } راهب قرن 16 که چگونگی استفاده از چوب دستی را به منظور دفاع از خود تشریح کرد ابداع نموده است.

در سال 1314 میلادی دولت ژاپن طی حکمی که برای اهالی اوکیناوا صادر کرد در اختیار داشتن هر نوع سلاح را برای آنها ممنوع کرد / این فرمان عاملی شد برای آنها تا از آلات کشاورزی به عنوان اسلحه استفاده کنند.

نوعی چوب دستی کلفت به طول 180 الی 240 سانتیمتر به نام { گارتر استاف } وجود داشت که در قرون وسطی از طرفداران زیادی در اروپا برخوردار بود .

انگلیسی ها اغلب تعدادی حلقه فلزی را به انتهای چوب دستی وصل میکردند تا قدرت تخریب آن را زیاد کرده و از شکسته شدن چوب نیز جلوگیری کرده باشند .

چوب دستی انگلیسی نه تنها به عنوان یک سلاح مورد استفاده قرار میگرفت بلکه یک وسیله آموزشی برای فراگیری کار با شمشیر بلند بود.

در هنرهای رزمی آسیایی داشتن مهارت در کار با چوب دستی مقدمه و لازمه فراگیری کار با سایر سلاحهایی مانند { یاری - نیزه - ناگیناتا - تبرزین } میباشد .

مهمترین و رایج ترین چوب دستی ژاپنی { کوشاکو-بو } است که یک چوب دستی بطول 180 سانتیمتر میباشد / قطر این سلاح در وسط خود 1 / 3 سانتیمتر و یا

4 / 11 اینچ است و دو سر آن بتدریج بین 9 / 1 سانتیمتر می باشد.

{ ماروبو } سلاح دیگری از این نوع است / این سلاح در مقطع گرد است و قطرش ثابت بوده و در انتها و وسط یکسان است .

چوب دستی انواع دیگری هم دارد مانند { تاکه-بو } که از چوب درختان خیزران ساخته میشود .

{ تتسو-بو } از جنس آهن با مقطع چهار گوش

{ کاکو-بو } چوب دستی چهار گوش

{ رو کاکو-بو } چوب دستی هشت گوش

{ ها کاکو-بو } اغلب بخاطر زیاد بودن لبه های مرگ آورش در مبارزات دوران باستان بکار می رفته / جنس چوب بلوط و انواع محکمتر و گرانتر ساخته شده از درخت زبان گنجشک به همراه داشتن { شمشیر - سای } { نوعی باتون چنگ دار } شوریکن { ستاره پرتاب شونده } و نانچیکو { چوب خرمن کوب } اغلب دست و پا گیر و حتی حمل آن غیر قانونی نیز هست .

موثرترین حمله با چوب دستی { تسوکی کومی } است که بصورت ضربات دو دست بر میانه حریف انجام میگیرد .