فرهنگی و ورزشی و مذهبی

فرهنگی و ورزشی و مذهبی

فرهنگی و ورزشی و مذهبی

فرهنگی و ورزشی و مذهبی

چه ورزشی متناسب بیماری شماست؟

چه ورزشی متناسب بیماری شماست؟
چگونه بیماری ها را با ورزش کردن کنترل یا درمان کنیم

در بسیاری از کشورهای دنیا متخصصان پزشکی ورزشی با کمک تکنیک ها و متدهایی که سراغ دارند، برای بهبود شرایط فیزیکی مراجعان خود اقدام می کنند. این گروه تلاش دارند تا با ارائه متدهای ورزشی متناسب با هر فرد و توان او برای حفظ سلامت یا بازگرداندن سلامت و تندرستی به او گام بردارند. در حال حاضر در کشور ما نیز متخصصان پزشکی ورزشی در ۱۶ استان کشور به ارائه خدمات به مخاطبان و مراجعان خود می پردازند و با بررسی و معاینه افراد و در نظر گرفتن ملاحظاتی ویژه هر فرد متناسب با روحیات، توان جسمانی و قوای بدنی بیمار، او را برای درمان بیماری هایی مانند ناراحتی های قلبی، فشارخون، ام. اس، ناراحتی ها و بیماری های مفصلی استخوانی و حتی کاهش وزن همراهی می کنند. این متخصصان به عموم مردم در کشور توصیه می کنند اگر در شهری قرار دارند که امکان مراجعه به متخصص پزشکی ورزشی در آن شهر وجود ندارد با مراجعه به پزشک داخلی، متخصص قلب یا متخصص طب فیزیکی و پس از معاینه و بررسی توانایی بدن شان و همین طور متناسب با بیماری ای که دارند از ورزشی که به آن ها توصیه می شود و در تحت شرایط ویژه بهره مند شوند. در این شماره از مجله سیب سبز برای آشنایی بیشتر با تاثیرات درمانی ورزش و تاثیر آن در پیشگیری از ابتلا به بیماری ها با دکتر «امیرحسین عابدی یکتا»، متخصص پزشکی ورزشی و عضو هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی به گفت وگو نشستیم.

● انتخاب ورزش نیازمند چیست؟

ورزش کردن باید به صورت هدفمند و با برنامه ریزی دنبال شود. قطعا ورزشی که برای یک خانم ۳۰ ساله برای کاهش وزن توصیه می شود، برای یک خانم ۶۰ ساله که نیاز به مراقبت و کنترل از پوکی استخوان دارد، توصیه نمی شود. انتخاب ورزش نیازمند بررسی های جدی است و باید خطرات، آسیب ها و توانایی جسم فرد بررسی شود. به همین دلیل است که ما همیشه توصیه می کنیم پیش از شروع ورزش و پرداختن به آن، بهتر است تمامی افراد در هر سن وسالی به متخصص پزشکی ورزشی مراجعه کنند و ورزشی را انتخاب کنند که کمترین عارضه و آسیب و بیشترین بهره مندی را برای افراد داشته باشد. در حقیقت انتخاب نوع ورزش و شدت آن باید کیفیت زندگی را متحول کند و آن را افزایش دهد.

● قبل از شروع ورزش باید بدانیم

طبق نظر کالج بین المللی ایالات متحده باید ۵ روز ورزش هوازی به مدت ۳۰ دقیقه داشته باشیم. از این مقدار باید ۲ جلسه ورزش های قدرتی، تعادلی و انعطاف پذیری داشته باشیم که یکی از شرایط آن در این زمینه این است که قبل از شروع این جلسات باید فرد ارزیابی شود که از نظر روحی آماده باشد، تغذیه او کنترل شود، هدفش از ورزش بررسی شود و متناسب با این شرایط، شدت و مدت ورزش برای شروع و تکرار ورزش در هفته را ارزیابی کرده و به او نسخه دهیم. به این ترتیب سلامت را به فرد هدیه می کنیم.

● این نکته را جدی بگیرید

بسیاری از افراد هستند که به یک یا چند بیماری زمینه ای مبتلا اند و از وجود آن ها در بدن شان مطلع نیستند. بیماری این افراد ممکن است با ورزش کردن تشدید شود و فرد فکر کند، ورزش کردن موجب بروز بیماری در او شده است. به عنوان مثال ممکن است فردی دچار بیماری زمینه ای قلبی باشد که با پرداختن به ورزشی که مناسب حال او نیست، این بیماری در او تشدید شود و او فکر کند که ورزش موجب ابتلای او به بیماری قلبی شده است یا فردی مشکل زانو دارد و با انجام ورزش، درد زانوهایش بیشتر می شود و یک مشکل ارتوپدی پیدا می کند و اینگونه تصور می کند که ورزش موجب بروز زانو درد شده است. نمونه های دیگر آن است که فردی که کاهش تعادل دارد و با ورزش دچار پیچش مچ پا می شود با مشکلاتی روبه رو است و به همین دلیل معاینه و بررسی فرد پیش از ورزش کردن، به او کمک می کند تا هم به لحاظ فیزیکی و هم به لحاظ روحی آمادگی پرداختن به ورزش را به دست بیاورد. فرد باید به لحاظ روان شناختی نیز آمادگی ورزش کردن را داشته باشد، در این امر نیز با یکسری اقدامات روان شناختی و با کمک تکنیک هایی که در طب سوزنی و استئوپاتی وجود دارد و بامکمل هایی که متخصص تجویز می کند، می توان فرد را برای ورزش کردن آماده کرد.

● پیشگیری از بیماری ها با ورزش

بیماری هایی وجود دارند که با کمک ورزش می شود از پیشرفت آن ها جلوگیری کرد. برخی از این بیماری ها متابولیک و داخلی هستند که از میان آن ها می توان به بیماری های قلبی، دیابت، فشار خون و پوکی استخوان اشاره کرد و برخی از بیماری های اسکلتی عضلانی نیز جزو این دسته محسوب می شوند که دردهای شانه، کمر، گردن، زانو و انواع آرتروز های مختلف از جمله این بیماری های اسکلتی عضلانی هستند. البته باید به این نکته نیز توجه کرد انجام ورزش صحیح و اصولی به پیشگیری از بروز بیماری ها در بدن کمک می کند. علاوه بر این برخی بیماری های مزمن را می توان با کمک ورزش کنترل کرد، ضمن آن که در کنار این کنترل می توان میزان مصرف داروهای شیمیایی را در فرد با همراهی متخصص مربوطه کاهش داد و کیفیت زندگی او را بهبود بخشید.

● اگر از کامپیوتر استفاده می کنید؛ بخوانید

بی تحرکی یکی از مهم ترین عواملی است که موجب بروز دردهای مفصلی در ناحیه گردن و عضلات بین کتف می شود. در حقیقت قرارگرفتن در موقعیت های بی تحرک مثل نشستن پشت کامپیوتر برای مدت طولانی و ثابت و قرارگرفتن در موقعیت نوشتن برای مدت زمان طولانی و... می تواند موجب بروز دردهایی شود که ورزش و تمرینات صحیح به درمان و پیشگیری از بروز آن ها کمک می کند. این دردها عموما از گردن شروع شده و به کتف ها می رسند و سرانجام در دست ها گسترش می یابند و درد را در این بخش ها به وجود می آورد.

● ورزش های بیماری زا را بشناسیم

برخی از ورزش ها ممکن است به دلیل شدتی که دارند موجب بروز برخی بیماری ها به ویژه بیماری های مفصلی شوند. به عنوان مثال ورزش هایی از قبیل وزنه برداری، ایروبیک های سنگین و پرتحرک و برخی حرکات فیزیکی در ورزش می تواند به عضلات گردن آسیب برساند. در حقیقت باید به یاد داشته باشید، هر ورزشی درصورتی که شدتش بیش از توان فرد باشد ممکن است به او آسیب برساند حتی اگر شما فوتبال بازی کنید و این ورزش بیش از حد توان شما به بدن تان فشار ایجاد کند برای شما نگران کننده است. بنابراین نمی توان از ورزش خاصی نام برد، هر ورزشی که بیش از توان و انرژی فرد باشد مخرب است.

● کنترل دیابت با بیماری های هوازی

دیابت یکی از شایع ترین بیماری ها در جوامع امروز در جهان است. متخصصان پزشکی ورزشی می توانند با کمک ورزش میزان مصرف داروهای تیپ ۲ را کاهش دهند. بیمار با انجام ورزش هوازی کنترل قند بهتری را خواهد داشت. در عین حال اگر فرد به علت زمان طولانی دیابت مجبور باشد از تزریق انسولین استفاده کند، در برخی موارد می شود انسولین تزریقی را به قرص خوراکی تبدیل کرد و این مسئله روی کیفیت زندگی بیمار تاثیر می گذارد اما ارائه و تجویز ورزش برای افراد مبتلا به دیابت تمهیدات خاصی را می طلبد. به عنوان مثال بیمار باید کنترل قند قبل، حین و بعد از ورزش را انجام دهد. میزان آب مصرفی بدن، میزان انرژی دریافتی، میزان و شدت ورزش تنظیم مصرف داروهای کنترل کننده قندی که مصرف می شود باید توسط متخصص مربوطه برای یک جلسه ورزشی بررسی شود و موارد لازم در این زمینه ها لحاظ شود.

● بازکردن عروق با ورزش

بیماری های قلبی نیز از جمله بیماری هایی هستند که در جهان شایعند. بسیاری از افراد به گرفتگی عروق و رگ ها مبتلا هستند و هنوز در جهان داروی قطعی برای بازشدن عروق تولید نشده است. تنها کاری که می تواند رگ های گرفته را باز کند، انجام ورزش است. اگر فردی بتواند در هفته بیش از ۲۲۰۰ کیلوکالری مصرف انرژی برای ورزش داشته باشد، به تدریج می تواند رگ های بسته شده را باز کند. این مسئله در برخی از نمونه ها مشاهده شده و فرد اقدامات درمانی خاص و جراحی راحت داشته است. البته صرف انرژی توسط ورزش آن هم بیش از ۲۲۰۰ کیلوکالری بسیار زیاد است یعنی اگر فردی دچار گرفتگی عروق خیلی شدید باشد خطرناک است و خود ورزش منجر به بروز بیماری قلبی در او می شود، بنابراین این توصیه حتما باید زیر نظر متخصص باشد یعنی روند ورزش و افزایش مصرف انرژی به کمک ورزش باید با کنترل و به صورت تدریجی انجام شود تا بدن فرد دچار مشکل نشود. به طور متوسط اگر نیم ساعت روی تردمیل بدوید، حدود ۱۰۰ تا ۱۵۰ کالری کالری می سوزانید و برای سوزاندن ۲۲۰۰ باید حدود ۲۲ساعت روی تردمیل بدوید. این کار سخت است اما کاری است که می شود پیگیری کرد و از آن هم برای پیشگیری و هم برای درمان بیماری های قلبی استفاده کرد. این شیوه برای تمامی گروه های سنی قابل اجراست.

● تاثیر ورزش بر بیماری فشارخون

فشارخون بیماری ای است که تمامی افراد در سنین بالا آن را تجربه می کنند. یک ورزش هوازی منظم می تواند به اندازه مصرف داروی معروف «ایندرال» که برای کنترل فشار خون به مبتلایان به این بیماری تجویز می شود، موثر واقع شود. این روش می تواند ۶ تا ۸ میلی متر جیوه فشارخون را در افراد کاهش دهد. عوارض ایندرال بسیار زیاد است خشکی دهان، یبوست، احتباس ادراری و تشدید آسم از جمله عوارض مصرف این داروست درحالی که ورزش بدون آن که این عوارض را به بیمار تحمیل کند، می تواند درمان مناسبی را به او ارائه کند. ضمن آن که فوایدی نیز برای بیمار دارد اما ورزش باید مثل دارو که هر روز مصرف می شود، انجام شود ولی به این معنا که فرد لازم است هر روز به مدت نیم ساعت ورزش کند اما ما حق نداریم بگوییم ورزش بیشتر همانند داروی «ایندرال» برای بیماری که فشارخون کنترل شده ندارد، عمل می کند. بنابراین فردی که فشارخون دارد، باید به پزشک خود مراجعه کرده و داروهای لازم را دریافت کند. به این ترتیب فشارخون او کنترل می شود و پس از آن می توان ورزش کردن را به او توصیه کرد و با این کار به مرور داروهای او را کم یا کنترل کرد ولی می توان پیش از ابتلا به فشارخون با انجام ورزش سن ابتلا به فشارخون را در بیمار به تاخیر بیندازیم یا کنترل بهتری روی آن داشته باشیم.

● بایدها و نبایدهای ورزش برای مبتلایان به ام.اس

بیماری ام. اس یک بیماری مربوط به سیستم عصبی مرکزی است که هنوز علت بروز آن در بدن شناخته شده نیست. افرادی که به این بیماری مبتلا می شوند، به مرور با ناتوانی های حسی و حرکتی روبه رو می شوند.

ما با ورزش می توانیم قدرت عضله، میزان تحرک و نوع تحرک او را در جامعه تنظیم کنیم و کیفیت زندگی او را بهبود ببخشیم البته ورزش خودش اگر به صورت کنترل نشده و هدفمند زیرنظر متخصص انجام نشود، می تواند یکی از محرک های عود ام. اس در افراد باشد. بنابراین باید از ورزش های خاصی برای مبتلایان به بیماری ام.اس استفاده کرد. بیشتر تمرینات ورزشی به این بیماران در محیط آبی پیشنهاد می شود تا کنترل دمای محیط نیز به ساده ترین شکل امکان پذیر باشد. حتما لازم است زیر نظر متخصص چند جلسه تست ورزشی انجام شود تا بیمار به تمریناتی که باید انجام دهد مسلط شود و نکته دیگر آن است که تمرینات باید متناسب با نیاز بیمار طراحی شود. به عنوان مثال در فردی که به دلیل ابتلا به ام. اس دچار ضعف عضلات تحتانی و کاهش تعادل شده ما نمی توانیم پیاده روی و دوچرخه سواری را توصیه کنیم؛ شاید لازم است ورزش ها برای اندام تحتانی تعریف شوند یا برعکس.

● تاثیر ورزش بر تناسب اندام و سلامت

خانم ها و آقایان بسیاری برای رسیدن به وزن ایده آل تلاش می کنند اما در برخی موارد رسیدن به وزن ایده آل مغایر با سلامت فرد است. فرض کنید خانمی با ۱۶۰ سانتی متر قد و ۹۰ کیلوگرم وزن، حدود ۳۰ کیلوگرم اضافه وزن دارد؛ اگر ما بخواهیم این ۳۰ کیلوگرم را کاهش دهیم تا او به وزن ایده آل برسد او عملا به دلیل برخی از موادمعدنی و مواد مورد نیازش به کاهش وزنی که سلامت نیز به همراهش باشد، دست پیدا نمی کند. بنابراین ما به جای وزن ایده آل، وزن سلامت را توصیه می کنیم؛ یعنی بررسی می کنیم تا ببینیم این خانم با شرایط گفته شده به چه وزنی برسد که هم کاهش وزن داشته باشد و هم سلامت خود را حفظ کند؟! این وزن سلامت حدود ۱۰ تا ۱۵ درصد کمتر از وزنی است که مطرح شد البته این مسئله متناسب با شرایط جسمانی، درصد چربی موجود در بدن و باتوجه به تراکم استخوانی که این خانم دارد صورت می گیرد. مسئله مهم این است که بدن نسبت به کاهش کالری تا مدت ۶ ماه مقاومت نشان می دهد و شما تا کاهش کالری نداشته باشید وزن بدن کم نمی شود.

ما تا ۶ماه کاهش وزن را به صورت تدریجی انجام می دهیم و پس از ۶ماه به بدن استراحت می دهیم تا در وزن سلامت باقی بماند و بعد برای رسیدن به وزن سلامت بعدی که است به وزن ایده آل نزدیک تر تلاش می کنیم. اگر فردی از چاقی نه به علت شکل ظاهری اش بلکه به علت بیماری ناراحت است مثلا می داند چاقی موجب مرگ زودرس، دیابت، فشارخون، بیماری های قلبی و ناراحتی های تنفسی می شود و در این باره نگران است می توان به او امید داد که با ورزش و بالابردن میزان تحرک فیزیکی خود، این خطرات برای او در حد یک فردی که در شرایط طبیعی و ایده آل قرار دارد، کاهش پیدا می کند بنابراین لازم نیست فرد حتما برای کاهش وزن تلاش کند.

ورزش های پوکی استخوان

ورزش های پوکی استخوان
چگونه استخوان هایمان را محکم تر کنیم؟

پوکی استخوان، بیماری ای خاموش و قابل پیشگیری است ولی با تشخیص و درمان به موقع آن، می توان از عوارضی مانند شکستگی استخوان پیشگیری کرد. روش های پیشگیری از پوکی استخوان عبارتند از: رژیم غذایی مناسب، ورزش و در گروهی از بیماران، مصرف برخی داروها...

استخوان های بدن به طور مداوم در حال فرآیند جذب و تشکیل مجدد استخوان می شوند که به آن بازسازی (Remodeling) می گویند. بازسازی از طریق جایگزین کردن بافت استخوانی جدید به جای استخوان قدیمی باعث نگهداری بافت استخوانی می شود. افزایش «محتوی توده استخوانی» دختران و زنان طی دوران نوجوانی و بلوغ به علت بیشتر بودن سرعت تشکیل استخوان جدید نسبت به جذب و از بین رفتن استخوان قدیمی است، به این ترتیب حداکثر توده استخوانی در حول و حوش سن ۳۰ سالگی به وجود می آید. از این سن به بعد این روند به تدریج معکوس می شود و این تغییر باعث کاهش تشکیل استخوان بعد از هر چرخه بازسازی می شود. تجمع این اثرها که به صورت کاهش تشکیل استخوان است، منجر به کاهش توده استخوانی به دنبال افزایش سن می شود. کاهش توده استخوانی با توجه به استخوان های گوناگون بدن و ژنتیک و عوامل محیطی تقریبا ۱ ۵/۰ درصد در سال است. طی مرحله پیش از یائسگی، کاهش توده استخوانی خانم ها تقریبا ۱درصد در سال است. در دوران یائسگی، زمانی که عملکرد تخمدانی متوقف شود اگر درمان جایگزینی با هورمون های استروژن انجام نگیرد، طی ۷ ۵ سال، کاهش توده استخوانی به وجود می آید. در مردان نیز همین تغییرات استخوانی وجود دارد با این تفاوت که کاهش توده استخوانی تدریجی تر صورت می گیرد و به دلیل اندازه بزرگ تر استخوان ها و بیشتر بودن توده استخوانی، دیرتر آثار آن ظاهر می شود.

● عوامل خطرساز پوکی استخوان

عوامل خطرساز پوکی استخوان عبارتند از جنس مونث، سفیدپوست بودن، نژاد آسیایی و افراد مسن، کوچکی اسکلت و سابقه خانوادگی پوکی استخوان. زنان به دلیل تغییرات هورمونی، نسبت به مردان بیشتر دچار شکستگی به علت پوکی استخوان می شوند. زمانی که تولید هورمون های تولیدمثل کاهش پیدا می کند، کاهش «تراکم توده استخوانی» (B.M.D) نیز اتفاق می افتد بنابراین زنانی که دچار قطع عادت ماهیانه و کاهش دریافت کالری و افزایش مصرف انرژی هستند، باید بیشتر مراقب باشند. «سه گانه ورزشکار مونث» شامل ۳ علامت قطع قاعدگی، اختلالات خورد و خوراک و پوکی استخوان می شود که ممکن است ورزشکاران زن به آن دچار شوند. درمان و بررسی سریع در ورزشکارانی که دچار قطع عادت ماهیانه می شوند، برای جلوگیری از برگشت غیرقابل جلوگیری کاهش توده استخوانی لازم است. خطر ابتلا به پوکی استخوان در افرادی که وزن کمی دارند، سیگاری اند، الکل یا داروهای خاصی که روی متابولیسم استخوانی اثر می گذارند، مصرف می کنند، بیشتر دیده می شود. کاهش شاخص توده بدنی یا B.M.I، مهم ترین عامل خطرساز برای پوکی استخوان و شکستگی است. سیگار کشیدن با کاهش توده بدنی و افزایش خطر شکستگی همراهی دارد. استفاده از داروهای کورتونی و ضدتشنج ها نیز با پوکی استخوان همراهی دارند.

● سوءتغذیه

سوءتغذیه از عوامل خطرساز برای ابتلا به پوکی استخوان است. چند ماده مغذی شامل کلسیم، ویتامین D، پروتئین، فسفرها و منیزیم در نگهداری بافت استخوان موثرند. مصرف کافی کلسیم در دوران نوجوانی و بلوغ، باعث افزایش حداکثر توده استخوانی می شود. در مطالعه های تجربی نشان داده شده مصرف روزانه کلسیم و دیگر موادغذایی حاوی کلسیم باعث افزایش توده استخوانی می شود. استخوان یکی از مخازن مهم حفظ و نگهداری کلسیم است. تقریبا ۹۹درصد کلسیم آزاد خون درگیر فرآیندهای فیزیولوژیک شامل انتقال عصبی و انقباض عضلانی است. نگهداری کلسیم خون در حد مناسب، از کارهای دقیق و عالی بدن است. به دنبال کاهش مصرف کلسیم یا جذب نامناسب آن، کلسیم از استخوان برداشته می شود تا در فرآیندهای فیزیولوژیک شرکت کند.

● کم تحرکی

غیرفعال بودن، عامل خطرساز دیگری برای ابتلا به پوکی استخوان است. مطالعه ها نشان داده اند فعالیت جسمی ورزشکاران باعث می شود، توده استخوانی آنها نسبت به افراد کم تحرک افزایش یابد. ورزشکارانی که رشته ورزشی آنها به گونه ای است که یک طرف بدنشان فعالیت بیشتری دارد مثل تنیس بازها، در عضو غالب، تراکم توده استخوانی بیشتری دارند. توده استخوانی ورزشکارانی که باید نیروی بسیار زیاد عضلانی و بار زیادی را تحمل کنند (مثل ژیمناستیک کاران)، توده استخوانی بیش از ورزشکاران استقامتی کار (ماراتن) است. شناگران که، نیروهای وزنی یا فشارنده پایین تری متحمل می شوند، تراکم توده استخوانی کمتری نسبت به ورزشکارانی که وزن خود را تحمل می کنند، دارند. در نهایت اینکه توده استخوانی ورزشکارانی که مرتب ورزش های مقاومتی انجام می دهند، در لگن و ستون فقرات بیشتر از افرادی است که ورزش های بدون تحمیل وزن مانند شنا انجام می دهند. تراکم توده استخوانی رابطه مستقیمی با عامل تناسب اندام دارد؛ مثلا توده لخم بدن (LMB) رابطه مستقیمی با تراکم توده استخوانی دارد. تمرین های مقاومتی، تعادل و چالاکی باعث بهبود چالاکی، قدرت و تعادل در افراد مبتلا به پوکی استخوان و کاهش خطر افتادن فرد می شود. ورزش های ایجادکننده فشار مکانیکی، حداکثر توده استخوانی را افزایش و تحلیل رفتن توده استخوانی به دنبال افزایش سن را کاهش می دهند. نشان داده شده است میزان موادمعدنی بافت استخوانی دختران دبیرستانی ای که به مدت ۲ سال ورزش پرشی انجام می دهند، اضافه می شود.

● شکستگی اولین عارضه پوکی استخوان است

شکستگی و عوارض آن از اولین علایم پوکی استخوان هستند. سالیانه بیش از ۵/۱ میلیون نفر به دنبال ابتلا به پوکی استخوان دچار شکستگی می شوند و این شکستگی بیشتر در ستون فقرات، استخوان ران و مچ دست به وجود می آید. تخمین زده می شود سالیانه ۷۰۰ هزار شکستگی در ستون فقرات به علت پوکی استخوان رخ می دهد. شکستگی ستون فقرات، درد کمر، کاهش طول قد، کیفوز (قوزپشتی) و حتی مرگ را به دنبال دارد و باعث کاهش فعالیت جسمی، کاهش دامنه حرکتی و تعادل می شود. گرچه درمان های مختلفی برای پوکی استخوان در دسترس است، اما درمان مطلقی برای آن وجود ندارد بنابراین لازم است بر پیشگیری بیش از هر مساله دیگر تمرکز داشت. اگر طی اولین دهه عمر، فرد تغذیه صحیح و اصولی داشته باشد، بافت استخوانی به خوبی رشد می کند، در این صورت کاهش توده استخوانی که در مراحل دیگر عمر به وجود می آید، چندان مهم نخواهد بود اما افرادی که توده استخوانی مناسب ندارند، دچار کاهش توده استخوانی شدید خواهند شد که در این موارد درمان طبی لازم است. کلسیم و ویتامین D مواد ضروری برای سلامت استخوان ها هستند و جداگانه یا ترکیبی برای درمان پوکی استخوان به کار می روند. ویتامین D باعث کاهش موارد سقوط بیماران به دلیل افزایش عملکرد بافت عضلانی و استخوانی می شود.

● نسخه و برنامه ریزی ورزشی در افراد مبتلا به پوکی استخوان

هدف از تجویز نسخه ورزشی برای افراد در معرض پوکی استخوان، افزایش و نگهداری تراکم توده استخوان و افزایش و نگهداری آن و حفظ تناسب اندام، چابکی و تعادل و در نهایت پیشگیری از افتادگی و سقوط بیماران است. براساس نتایج برخی از مطالعه ها، بعد از یائسگی، ورزش در زنان و معدودی از آقایان، باعث افزایش توده استخوانی و پیشگیری از کاهش تحلیل استخوانی می شود. در یک مطالعه نشان داده شده توده استخوانی زنان یائسه، با انجام ورزش افزایش می یابد ولی زمانی که با تجویز هورمون استروژن همراه شود، اثر بهتری خواهد داشت. گرچه در مطالعه ها نشان داده شده برخی از فعالیت های ورزشی باعث افزایش تراکم توده استخوان می شوند اما برنامه ورزشی خاصی که اثر مثبتی در پوکی استخوان داشته باشد، تعیین نشده است. بر اساس تجربه های جدید، رژیم های ورزشی استخوان ساز که شامل انجام تمرین های همراه با تحمیل وزن (که با نیروی زیادی اعمال می شوند) به تعداد کم، باعث ایجاد انواع مختلف توزیع کشش در سراسر ساختمان استخوان می شوند و در زمان طولانی و به طور طبیعی توده استخوانی را افزایش می دهند.

تاکنون مطالعه ای روی تمرین های هوازی (قلبی – عروقی) در افراد مبتلا به پوکی استخوان انجام نشده است اما انتظار می رود این افراد پاسخ طبیعی به تمرین ها داشته باشند. مردان و زنان مسن مبتلا به پوکی استخوان گاهی مبتلا به بیماری عروق کرونر قلب و عوامل خطر دیگری هستند، به همین دلیل انجام ورزش های هوازی برای کاهش خطر بیماری عروق کرونر قلب به آنها توصیه می شود.

بنابراین ورزش های مقاومتی، تعادلی و چابکی با تمرین های قلبی – تنفسی (دوچرخه ثابت و راه رفتن) مناسب ترین برنامه ورزشی برای بیماران مبتلا به پوکی استخوان است. این برنامه ورزشی نه تنها باعث ایجاد تناسب بدنی و احتمالا افزایش توده استخوانی در آنها می شود، بلکه خطر سقوط را که یکی از عوامل شکستگی در پوکی استخوان است، نیز کاهش می دهد. انجام تمرین های مقاومتی مانند تمرین با وزنه، احتمالا بهترین شیوه برای این افراد است زیرا به مهارت کمی نیاز دارد. این تمرین ها علاوه بر افزایش در قدرت و اندازه عضله، حتی در افراد مسن باعث کاهش احتمال خطر سقوط می شود.

● لزوم تست ورزشی در افراد ۵۰ سال به بالا

هر فرد بالای سن ۵۰ سال که تصمیم به انجام فعالیت های ورزشی شدید دارد، باید «تست استرس ورزشی» انجام بدهد. البته در زنان و مردان مسنی که می خواهند قدم زدن با شدت متوسط را انجام بدهند یا برنامه ورزشی مقاومتی، این پیشنهاد نه ضروری است و نه قابل اجرا. اگر بیمار علاوه بر پوکی استخوان به بیماری های مزمن دیگری مانند عروق کرونر قلب یا دیابت مبتلا باشد، لازم است حتما تحت نظر پزشک متخصص باشد تا راهنمایی های لازم به او داده شود. بیماران مبتلا به پوکی استخوان زمانی که تصمیم به انجام برنامه ورزشی خاصی دارند، باید برخی از توصیه های اختصاصی را رعایت کنند و در انجام ورزش های همراه با ضربه های شدید مانند دویدن و پریدن احتیاط به خرج دهند زیرا مستعد شکستگی به دنبال کوچک ترین ضربه هستند. علاوه بر این باید از انجام ورزش هایی که مستلزم خم کردن ستون فقرات هستند مانند دراز و نشست، اسکیت کردن و... اجتناب کنند.

● ورزش های مناسب

انجام برخی از حرکت های ورزشی در افراد مبتلا به پوکی استخوان باعث بهبود تعادل، چابکی و در نهایت کاهش احتمال سقوط می شود؛ مثلا تمرین هایی که عضلات چهارسر ران را تقویت می کنند. ورزش های راست کردن ستون فقرات نیز در تقویت عضلات کمر موثر هستند و باعث کاهش (کیفوز) و احتمالا کاهش شکستگی ستون فقرات در این بیماران می شوند. این افراد هنگام ورزش باید از انجام حرکت های ناگهانی و سریع پرهیز کنند.

۱. هدف از ارائه برنامه ورزشی در بیماران دچار پوکی استخوان، افزایش قدرت قلب و عروق، افزایش قدرت عضلانی، بهبود تعادل و چابکی و افزایش و ثبات و نگهداری توده استخوانی است.

۲. افراد دچار پوکی استخوان برای افزایش انعطاف پذیری نیاز به برنامه ورزشی معینی دارند زیرا کاهش انعطاف پذیری باعث مشکلات قامتی در آنها می شود.

۳. اگر فرد دچار پوکی استخوان به تازگی شروع به ورزش کند، نباید مدت زمان و شدت ورزش شدید باشد. به همان اندازه که تناسب بدن افزایش می یابد، مدت زمان ورزش را نیز باید افزایش داد.

۴. داشتن فعالیت جسمی با شدت متوسط به مدت چند روز در هفته و به مدت ۳۰ دقیقه می تواند در سلامت این بیماران مفید باشد.

۵. تمرین های با تحمیل وزن آثار خوبی در افزایش قدرت عضلانی و تراکم استخوانی دارند. یک مجموعه شامل ۱۵ ۱۰ تکرار که طی ۲ روز در هفته انجام شود، هدف با ارزشی برای افراد مبتلا به پوکی استخوان است ولی در مراحل اولیه لازم است شدت ورزش کمتر باشد تا از بروز خطرها جلوگیری شود.

۶. برخی از تمرین های مقاومتی باعث خم شدن ستون فقرات به خصوص برای اندام فوقانی و تحتانی می شوند. پس بهتر است تمرین ها در حالتی که وضعیت به صورت ستون فقرات مستقیم است، انجام شود.

ایدز و ورزش

ایدز و ورزش
آیا می دانید ورزش چه تاثیر مثبتی بر بیماری ایدز یا HIV مثبت دارد؟

ایدز یا عفونت ویروس نقص ایمنی انسان (HIV) عفونت مزمنی است که باعث اختلالات متعدد ایمونولوژیکی از جمله افت تدریجی تعداد وعملکرد سلولهای TCD۴ شده و در نتیجه به بروز نقص در عملکرد ایمنی و نارسایی آن منتهی می شود . ویروس HIV از طریق گیرنده های سطحی CD۴ به داخل سلولهای T دسترسی پیدا کرده و پس از وارد کردن DNA ویروسی باعث مرگ سلول می شود . چون سلولهای T CD۴ مهمترین جمعیت سلولی تنظیم کننده در انواع پاسخ های ایمنی سلولی واکتسابی می باشند تخلیه این سلول ها عواقب حادی در عملکرد ایمنی بر جای می گذارد .

در واقع افراد آلوده به HIV نسبت به انواع عفونت های فرصت طلب واختلالات خود ایمنی مستعد هستند . در حال حاضر عفونت HIV حالت مزمنی است که ممکن است تا مدتها نیز غیر قابل تشخیص بوده و پس از ۱۵ ۱۰ سال عفونت بدون علامت به صورت سندرم نقص ایمنی اکتسابی یا ایدز ظاهر می شود.

سندروم ایدز خطرات زیادی برای سلامتی میلیونها نفردر پی داشته است. علی رغم تحقیقات علمی زیادی که در دهه های گذشته انجام شده هنوز هیچ درمان و واکسن خاصی برای پیشگیری از آن کشف نشده و منجر به مرگ و میر انسانهای زیادی گردیده است.

● ورزش و HIV

فعالیت بدنی منظم تاثیرات سودمند بسیاری بر سلامت جسمانی و روانی انسانها اعمال می کند. اگرچه تمرینات بدنی منظم تغییرات مفیدی در بیماران مبتلا به ایدز ایجاد کرده ولی نحوه عمل آن مشخص نیست؛ چون تاثیرات فعالیت بدنی منظم و علائم بیماری ایدز با یکدیگر ترکیب می شوند. ارتباط بین فعالیت بدنی و عوامل بیماری زا نشان می دهد که با افزایش آمادگی جسمانی، منجر به کاهش عوامل بیماری زا می شود.

در نهایت این طور استنباط می شود که برنامه تمرینی منظم علاوه بر تغییرات سودمند در تعداد سلولهای CD۴+ و ظرفیت های عملکردی، تاثیرات مرگ و میر و بیماری زا را در افراد مبتلا به ایدز به تاخیر می اندازد.

متاسفانه ظرفیت هوازی افراد مبتلا به بیماری ایدز به دلایل، اختلال در عملکرد ریه ها، کم خونی، ضعف آمادگی جسمانی، اختلال در عملکرد قلب و عروق و محدودیت در تحویل اکسیژن به عضلات محیطی کاهش می یابد.

نتایج بعضی از تحقیقات حاکی از آن است که آمادگی هوازی موجب افزایش تعداد سلولهایCD۴+ سیستم ایمنی می شود،اما بعضی از تحقیقات نشان می دهند که حتی ترکیبی از تمرینات مقاومتی و آمادگی هوازی نیز تاثیری بر تعداد سلولهای CD۴+ و فشار ویروسی ندارد. تغییرات مشاهده شده در تعداد سلولهای CD۴+ سیستم ایمنی، تحت تاثیر وضعیت اقتصادی اجتماعی افراد مبتلا نیز قرار می گیرد به طوری که افرادی که فشار اقتصادی اجتماعی بیشتری در زندگی دارند تغییرات بیشتری در سلولهای CD۴+ آنها رخ می دهد

علاوه بر این، شدت فعالیت بدنی نیز در میزان تغییرات در سلولهای CD۴+ تاثیر می گذارد. فعالیت بدنی باید از آستانه شدت خاصی برخوردار باشد که بر روی عوامل سیستم ایمنی تاثیر گذارد.

● نتیجه

در نهایت این طور استنباط می شود که برنامه تمرینی منظم علاوه بر تغییرات سودمند در تعداد سلولهای CD۴+ و ظرفیت های عملکردی، تاثیرات مرگ و میر و بیماری زا را در افراد مبتلا به ایدز به تاخیر می اندازد.

شواهد به دست آمده از افراد HIV مثبت نشان می دهد که ورزش منظم و متوسط احتمالأ باعث افزایش طول عمر و کیفیت زندگی بعد از آلودگی شده و تمرینات ورزشی ممکن است عملکرد ایمنی را در بیماران آلوده تقویت کند. در افراد آلوده به HIV به کرات کاهش وزن بخصوص در عضلات نگهدارنده ناشی از تحلیل عضلانی دیده می شود.

تصور می شود حفظ عضلات نگهدارنده مثل انجام تمرینات مقاومتی (با وزنه ) ممکن است در محدود کردن برخی از عواقب ناتوان کننده ناشی از بیماری موثر بوده واحتمالأ پیشرفت بیماری را کند می کند.

در واقع افراد آلوده به HIV نسبت به انواع عفونت های فرصت طلب واختلالات خود ایمنی مستعد هستند . در حال حاضر عفونت HIV حالت مزمنی است که ممکن است تا مدتها نیز غیر قابل تشخیص بوده و پس از ۱۵ ۱۰ سال عفونت بدون علامت به صورت سندرم نقص ایمنی اکتسابی یا ایدز ظاهر می شود.

در تحقیقی که ریگسبای و همکاران (۱۹۹۲)انجام دادند نتیجه گرفتند که پاسخ تطابقی ساخت پروتئین عضلات اسکلتی و عوامل عصبی عضلانی در بیماران آلوده حفظ می شود وانجام تمرینات مقاومتی پیشرونده در مراحل اولیه ممکن است به مهار آتروفی عضلانی وافت قدرت عضلانی و قابلیت عملکردی در مراحل بعدی عفونت HIV کمک کند. در مطالعه دیگری روی گروه کوچکی از افراد آلوده که به میزان متوسط یا شدید دچار نارسایی ایمنی شده بودند افرادی که وارد برنامه تمرین شده وتا ۲۴ هفته را کامل کرده بودند بهبودی قابل توجهی در VO۲max و تهویه دقیقه ای و ضربان اکسیژن نشان دادند.

همچنین یافته نشان می دهد که این افراد بعد از هر دو نوع تمرین استقامتی و قدرتی افزایش قابل توجهی در میزان توان هوازی و قدرت عضلانی و وزن بدون چربی آنها دیده می شود.

واژه نامه :
CD۴+ : از سلول های سیستم ایمنی بدن است که در حفاظت بدن از عفونت ها نقش دارد.
رزا خاموشی

اگر قلبتان ضعیف است، بخوانید!

اگر قلبتان ضعیف است، بخوانید!
توصیه های ورزشی به بیماران قلبی

انجام فعالیت های ورزشی برای بیماران قلبی یا افراد دارای عوامل خطرساز بیماری های قلبی نیز توصیه می شود اما برای تجویز ورزش به این افراد، پزشکان باید بی خطر بودن ورزش تجویزشده برای آنها را ارزیابی کنند...

تنها حد متوسطی از آمادگی جسمانی برای به دست آوردن فواید ورزش در بیماران غیرمبتلا برای کاهش مرگ ومیر ناشی از بیماران عروق کرونر قلبی در آینده کافی است اما در بیماران مبتلا، سطح بالاتری از فعالیت جسمی لازم است. برای بازگشت نسبی پدیده تنگی عروق در بیماران مبتلا به عروق کرونر، صرف انرژی بیش از ۱۵۰۰ کیلوکالری در هفته نیاز است. میزان مصرف انرژی در طول یک هفته در بیمارانی که ۳ بار در هفته در برنامه بازتوانی قلبی شرکت می کنند ۸۳۰ کیلوکالری در هفته است. مدت هر جلسه ورزش باید به تدریج افزایش یابد تا به ۴۰ ۳۰ دقیقه در اکثر روزهای هفته برسد. جلسه های ورزشی باید شامل مراحل گرم و سردکردن (۵ تا ۱۰ دقیقه) و تمرین های کششی و فعالیت های هوازی با شدت کم باشد. در بیماران مبتلا به عروق کرونر، گرم کردن با شدت کم از بروز اختلال های ریتمی خطرناک جلوگیری می کند و سرد کردن نیز باعث می شود ضربان قلب و فشارخون به حالت اولیه بازگردد و از افت فشارخون و گیجی پس از ورزش جلوگیری شود. ورزش های دینامیک و مقاومتی برای قسمت های فوقانی و تحتانی بدن به عنوان بخشی از برنامه های بازتوانی قلبی انجام می شود. ورزش مقاومتی با شدت متوسط، باعث بهبود قدرت و استقامت عضلانی می شود که به استقلال فرد و بهبود کیفیت زندگی او کمک می کند اما هنوز مشخص نیست که آیا اینگونه ورزش ها تاثیری بر عوامل خطرساز بیماری های قلبی داشته باشند. برنامه ورزشی مقاومتی که به طور معمول توصیه می شود به صورت مجموعه های ۸ تا ۱۰ تایی ورزش های نواحی مختلف بدن ۲ تا ۳ بار در هفته است. این برنامه ها معمولا با وزنه کم شروع می شوند و با تعداد ۱۰ تا ۱۵ تکرار پیشرفت می کنند. وقتی قرار است نسخه ورزشی در یک برنامه ورزشی به بیمار مبتلا به عروق کرونر تجویز شود، میزان بررسی مصرف انرژی اوقات فراغت باید حداقل ۱۵۰۰ کیلوکالری در هفته باشد.

● تأثیر ورزش بر ضربان قلب

پاسخ طبیعی ضربان قلب به ورزش افزایش بر اساس حداکثر ضربان قلب پیش بینی شده با توجه به سن بیمار است و سپس کاهش ضربان قلب به حد پایه نیز باید در مدت زمان نسبتا سریعی صورت گیرد. ناتوانی فرد در رسیدن به حداکثر ضربان قلب پیش بینی شده در غیاب مصرف داروهای بتابلاکر مانند پروپرانولول بیانگر ابتلا به بیماری عروق کرونر است.

● تأثیر ورزش بر فشارخون

پاسخ طبیعی فشارخون در ورزش افزایش پیشرونده است. فشارخون ممکن است حین ورزش پاسخ طبیعی داشته باشد یا در بیمار مبتلا به بیماری قلبی افزایش یا کاهش غیرطبیعی داشته باشد. افزایش بیش ازحد فشارخون به میزان بیش از ۲۵۰ میلی متر جیوه، دلیلی برای متوقف کردن ورزش است. کاهش نامتناسب فشارخون هنگام ورزش به معنای لزوم قطع ورزش است. در بیماران قلبی علایمی مانند آنژین صدری، تنگی نفس، تپش قلب، احساس گیجی و سنکوپ ایجاد می کند. ورزش منظم عملکردی مشابه داروهای بتابلاکر مانند پروپرانولول دارد. به این معنی که باعث کاهش ضربان قلب و فشارخون طی ورزش می شود و به این طریق بیمار می تواند برای مدت طولانی تری در فعالیت های روزمره و تفریحی شرکت کند و در عین حال بدون علامت باشد. براساس نتایج مطالعه های انجمن قلب آمریکا، ورزش مقاومتی خفیف تا متوسط به منظور تقویت عضلانی و افزایش قدرت و استقامت عضلانی در پیشگیری و درمان بیماری های مزمن و کاهش عوامل خطرساز موثر است. در بیشتر مطالعه ها تاثیر ورزش ایروبیک (هوازی) و دینامیک در کاهش فشارخون در حال استراحت در افراد دارای فشارخون طبیعی و در افراد مبتلا به پرفشاری خون نشان داده شده است. در بیماران دچار تنگی عروق کرونر (عروق تغذیه کننده قلب) و پرفشاری خون، تست ورزش باید قبل از تمرین ورزشی با شدت متوسط یا بالا انجام شود. منطقی است که برای بیشتر بیماران، شروع ورزش با شدت متوسط مانند پیاده روی انجام شود. در بیماران عروق کرونر اثبات شده در صورتی که فعالیت های ورزشی با شدت بالاتر شروع شود، حتما باید این کار در کلینیک های بازتوانی انجام شود. در بیماران مبتلا به فشارخون بالا، یک تمرین ورزشی هوازی همراه ورزش مقاومتی توصیه می شود اما هنوز مطالعه ها درباره شدت، تکرار و طول مدت ورزش در این خصوص محدود است.

● ورزش پس از سکته قلبی

به منظور پیشگیری از کاهش آمادگی جسمانی در بیمارستان، مبتلایان به سکته قلبی باید هر چه سریع تر برنامه بازتوانی قلبی شان را آغاز کنند. هدف از این عمل به حداقل رساندن کاهش آمادگی جسمانی که در نتیجه بستری شدن در بیمارستان رخ می دهد است. همچنین فرصت مناسبی برای آموزش به بیماران در خصوص اصلاح سبک زندگی و کنترل عوامل خطرساز. بیشتر ورزش های این مرحله برای بازگرداندن دامنه حرکات و تحمل استرس های جاذبه و تغییرات فشارخون است (با نشستن و ایستادن متناوب). برنامه بازتوانی قلبی خارج بیمارستان خود شامل دو مرحله است و به منظور بهبود عملکرد ورزشی و کاهش عوامل خطرساز به منظور کاهش مرگ ومیر صورت می گیرد. به طور کلی توصیه می شود بیماران پس از حمله قلبی ورزش را با شدت نسبتا کمتری شروع کنند (با معیار ۱۱ تا ۱۳ طبق معیار درک خستگی). اکثر برنامه های بازتوانی قلبی در کلینیک های مخصوص و به میزان ۳ روز غیرمتوالی و هر هفته و هر مرحله ۲۰ تا ۴۰ دقیقه ورزش هوازی انجام می شود و همراه برنامه ۵ تا ۱۰ دقیقه گرم و سرد کردن وجود دارد. وقتی بیمار پیشرفت ورزشی داشت، باید او را برای ادامه برنامه ورزشی در منزل تشویق کرد به شرطی که میزان کالری مصرفی وی در هفته بالای ۱۵۰۰ کیلوکالری باشد.

● ورزش در آنژین صدری (درد قلبی)

بیماران مبتلا به آنژین قبل از شروع برنامه ورزشی باید کیفیت درد خود را به خوبی بشناسند (درد قفسه سینه، گلو، بازو، پشت و ...) و متوجه این نکته شوند که ورزش همراه درد برای آنها سودی نخواهد داشت. آنها همچنین باید مشخص کنند که چه فعالیتی باعث بروز آنژین در آنان شده و سپس به اصلاح و پرهیز از آن بپردازند. به طور مثال اگر پیاده روی در هوای سرد باعث احساس درد در آنها می شود، باید لباس گرم و مناسب بپوشند یا در فضای بسته ورزش کنند یا اینکه پیش از فعالیت هایی که باعث احساس درد می شود، نیتروگلیسیرین مصرف کنند.

● ورزش و نارسایی قلبی

مطالعه های اخیر نشان داده اند ورزش متوسط در این بیماران بدون عارضه است و باعث بهبود کیفیت زندگی، تحمل بهتر ورزش و عملکرد بهتر عضلات اسکلتی می شود. مدت زمان فعالیت ورزشی باید در این بیماران به گونه ای طراحی شود تا فرصت بیشتری برای استراحت داشته باشند. تعدادی از این بیماران ورزش های منقطع که با دوره های استراحت است را بهتر تحمل می کنند ولی این بیماران باید تشویق شوند تا طول مدت ورزش خود را افزایش دهند تا قادر شوند در یک نوبت حداقل ۳۰ دقیقه یا بیشتر به طور مداوم ورزش کنند.

● ورزش و پیوند قلب

بیماران دریافت کننده پیوند پس از جراحی یک عدم تحمل ورزش به میزان کاهش ظرفیت حدود ۴۰ تا ۵۰ درصد در مقایسه با همسالان سالمشان تجربه می کنند که عدم تحمل ورزش به علت اختلال عصب دهی سمپاتیک عضله قلب (شاخه های وابران)، اختلال های عضلانی اسکلتی و کاهش قدرت این عضلات از قبل از عمل جراحی است. پس از جراحی درمان های پزشکی باید برای جلوگیری از عوارضی مانند عفونت، اختلالات چربی، پرفشاری خون، پوکی استخوان، دیابت، برخی سرطان ها و تصلب شرایین سریع شونده در عضو پیوندی انجام شود. به جز داروی مهارکننده ایمنی سایکوسپوریس که ممکن است باعث افزایش فشار خون در حال استراحت و طی ورزش شود هیچ یک از داروهای دیگر که برای جلوگیری از رد پیوند تجویز می شوند تاثیری بر پاسخ فیزیولوژیک بیمار طی ورزش ندارند و همچنین بر افزایش آمادگی هوازی فرد طی یک نسخه ورزشی تاثیری نمی گذارند. برای تجویز نسخه ورزشی به بیماران پیوند قلبی نمی توان از متدهای قلبی استفاده کرد چرا که تغییرات ضربان قلب در این بیماران بسیار متغیر است. از این رو معیار درک خستگی ۱۱ تا ۱۴ باید به عنوان راهنمای شدت ورزش در این بیماران مورد استفاده قرار گیرد. در بیماران پیوند قلبی که تحت ورزش درمانی قرار می گیرند ظرفیت ورزش بین ۱۵ تا ۴۰ درصد افزایش می یابد، از این رو یک برنامه ورزشی پیشرونده شامل ۷ تا ۱۰ نوع ورزش که روی پاها، پشت، بازوها و شانه ها متمرکز است، حداقل ۱۲ هفته پس از جراحی و به میزان ۲ بار در هفته توصیه می شود.

● پیس میکرها و دفیبریلاتورها

این بیماران پیش از شروع ورزش باید حتما یک تست ورزش از نظر وجود اختلال عروق کرونر انجام دهند

ورزش و تغذیه در روزه داری

ورزش و تغذیه در روزه داری
به طور کلی در جامعه دو گروه ورزشکار وجود دارد؛ افرادی که برای حفظ و ارتقای سلامت خود به ورزش همگانی مشغولند و افرادی که به ورزش حرفه ای و قهرمانی می پردازند.

به طور کلی در جامعه دو گروه ورزشکار وجود دارد؛ افرادی که برای حفظ و ارتقای سلامت خود به ورزش همگانی مشغولند و افرادی که به ورزش حرفه ای و قهرمانی می پردازند.

افرادی که قصد انجام ورزش همگانی در ماه مبارک رمضان را دارند که رقم آنها در جامعه بین ۱۰ تا ۱۵ میلیون نفر برآورد می شود می توانند بدون مواجهه با مشکل خاصی به ورزش نیم تا یک ساعته خود ادامه دهند منوط بر آن که روزانه حدود ۳۰ درصد از تمرین های خود بکاهند و به منظور پیشگیری از کم آبی بدن، علاوه بر استفاده از پوششی مناسب که مانع از گرمازدگی آنها شود به ورزش هایی هوازی نظیر پیاده روی، دویدن آرام، دوچرخه سواری و... بپردازند.

قهرمانان ورزشی و افرادی که ورزشکار حرفه ای هستند نیز به منظور استفاده روحی، جسمی و شرعی از لذت و فواید روزه داری باید به نکاتی توجه کنند از جمله این که در وعده افطاری، ۱۰ تا ۱۵ درصد تغذیه ۲۴ ساعته خود را آن هم بیشتر، با مایعات و مواد قندی نظیر، نان، خرما، فرنی و... تامین کنند. قند موجود در چنین موادی بسرعت هضم و جذب خون می شود و انرژی بدن را تامین می کند. برگزاری مسابقه هایی نظیر فوتبال باید با فاصله زمانی یک ساعت تا یک ساعت و نیم بعد از افطار انجام شود و بعد از مسابقه، بهترین زمان برای خوردن شام است که باید ۲۵ تا ۳۰ درصد غذای ۲۴ ساعته بدن را تامین کند. فرق شام و افطاری ماه مبارک رمضان از نظر ماهیت غذایی ورزشکاران در این است که افطار عمدتا از مواد قندی و کربوهیدرات ها تشکیل می شود در حالی که در عده غذایی شام، باید ترکیبی از کربوهیدرات ها و پروتئین ها مصرف شود. البته در بین مسابقه نیز باید مایعات قندی زیادی نوشیده شود تا آب و کالری مورد نیاز بدن تامین شود. در وعده سحری نیز ۶۰ درصد باقیمانده تغذیه ۲۴ ساعته فرد ورزشکار باید مورد استفاده قرار گیرد که ترکیبی از هیدروکربن ها (نظیر نان، برنج، ماکارونی، سیب زمینی) همچنین چربی و پروتئین مورد نیاز بدن به همراه ویتامین ها و املاح معدنی مورد نیاز بدن است که هضم چنین غذایی حدود ۱۰ ساعت طول می کشد.

براساس نوع رشته ورزشی نیز مواد مورد نیاز بدن ورزشکاران، کمی با یکدیگر متفاوت می شود، مثلا در ورزشکاران رشته های قدرتی نظیر وزنه برداری، نیاز به پروتئین بیشتری وجود دارد و آنها می توانند بیش از ۲۰ درصد از مواد غذایی مورد نیاز بدن خود را به پروتئین ها اختصاص دهند تا فرآیند عضله سازی بهتر انجام شود. در مجموع، ورزشکاران نیاز به دریافت ۶۰ درصد کربوهیدرات، ۲۵ درصد چربی و ۱۵ تا ۲۰ درصد پروتئین دارند و اگر از گوشت قرمز یا سفید به عنوان پروتئین استفاده می کنند نیاز به خوردن چربی دیگری نخواهند داشت. در غیر این صورت نیز بهتر است از چربی هایی چون روغن زیتون، روغن ماهی یا دیگر روغن های غیراشباع استفاده کنند. در حقیقت ریختن دمبه و چربی های حیوانی در غذا، برای سلامت آنها مضر است.

املاحی نظیر آهن، سدیم، پتاسیم و ویتامین ها نیز در میوه ها و مواد سالم و طبیعی غذایی وجود دارند و نیاز طبیعی بدن را برطرف می کنند. هر چند برای تامین بیشتر آنها از مولتی ویتامین ها همچون قرص های فارماتون نیز می توان بهره گرفت.

به طور کلی در روزه داری باید شدت ورزش کاهش پیدا کند و بخصوص از انجام ورزش های سخت در ساعات بعد از ظهر که به طور طبیعی فشار و قند خون کاهش پیدا می کند پرهیز کرد تا بدن وارد فازهای خطرناکی چون شوک هیپوگلیسمی نشود.